Πέρυσι, λίγες μόλις μέρες μετά το Πάσχα του 2024, η Άννα Βίσση προχώρησε σε δηλώσεις που, αν και σχολιάστηκαν έντονα, άφησαν και ερωτήματα αναπάντητα. Η αγαπημένη τραγουδίστρια, σε συνέντευξή της, αναφέρθηκε σε φαινόμενα βίας κατά των γυναικών και στις απόψεις κάποιων εκπροσώπων της Εκκλησίας, παίρνοντας ξεκάθαρη θέση υπέρ της αυτοδιάθεσης και των δικαιωμάτων. Ωστόσο, η τοποθέτησή της δεν σταμάτησε εκεί. «Δεν πιστεύω σε αυτόν τον Θεό», είπε, δημιουργώντας αμηχανία και προβληματισμό σε ένα ευρύ φάσμα του κοινού της.

Δικαίωμα στην άποψη, αλλά και ευθύνη λόγου

Φυσικά, ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις προσωπικές του πεποιθήσεις. Το θέμα όμως, όπως επισημαίνουν πολλοί, δεν είναι το αν έχει δικαίωμα να πει κάτι, αλλά τι επιλέγει να πει, ειδικά όταν απευθύνεται σε χιλιάδες νέους και μεγαλύτερους ανθρώπους που τη θαυμάζουν και την εμπιστεύονται.

Η κριτική της για κοινωνικά ζητήματα όπως οι αμβλώσεις και η σεξουαλική βία θα μπορούσε να σταθεί από μόνη της ως μια ισχυρή δήλωση κοινωνικής ευαισθητοποίησης. Η επιλογή, όμως, να προσθέσει την αποστασιοποίησή της από τη χριστιανική πίστη, έστρεψε τη συζήτηση αλλού και για πολλούς, αχρείαστα.

Σε ποιον Θεό πιστεύει;

Το ερώτημα που έμεινε να αιωρείται είναι σαφές: Αν δεν πιστεύει στον Θεό της ορθόδοξης πίστης, τότε σε ποιον Θεό πιστεύει; Και γιατί θεώρησε σκόπιμο να αναφερθεί σε αυτό, ειδικά εκείνη την περίοδο του έτους που για την πλειοψηφία των Ελλήνων είναι συνδεδεμένη με την πίστη, τη συγχώρεση και την ελπίδα;

Πολλοί θεώρησαν τη δήλωση προκλητική και περιττή όχι γιατί δεν αποδέχονται την ελευθερία λόγου, αλλά γιατί περίμεναν από μια προσωπικότητα του βεληνεκούς της Άννας Βίσση να σταθεί στο πλευρό της κοινωνίας χωρίς να “ακυρώνει” την πίστη ενός λαού.

Η πίστη δεν είναι μόδα

Σε μια εποχή που ο δημόσιος λόγος γίνεται όλο και πιο “τολμηρός”, είναι θεμιτό να υπενθυμίζουμε ότι η πίστη για πολλούς ανθρώπους δεν είναι ούτε συνήθεια, ούτε δόγμα είναι ταυτότητα και ελπίδα. Και αυτήν δεν μπορεί να την υποτιμά κανένα πρόσωπο, όσο λαμπερό κι αν είναι.

Είναι πραγματικά λυπηρό το γεγονός ότι μια γυναίκα που γεννήθηκε και μεγάλωσε σε έναν τόπο όπου περπάτησαν δεκάδες Άγιοι, σε μια χώρα με τόσο βαθιά πνευματική παράδοση, να μιλά με τόση απαξίωση για την πίστη που κράτησε όρθιο τον λαό μας σε δύσκολες εποχές. Πόσοι Άγιοι πέρασαν από αυτή τη γη; Πόσοι μαρτύρησαν, δίδαξαν, συγχώρεσαν, θεράπευσαν; Από τον Απόστολο Βαρνάβα, Άγιο Ηρακλείδιο, Άγιο Σπυρίδων, Άγιο Ιωάννη τον Λαμπαδιστή και τόσους άλλους. Κι όμως, η πίστη τους  που γενιές ολόκληρες κράτησαν με ευλάβεια αντιμετωπίζεται σήμερα σχεδόν σαν εμπόδιο και όχι σαν φως.

Το ερώτημα τελικά δεν είναι αν πιστεύει ή όχι. Το ερώτημα είναι: Σε ποιον πιστεύει;

Κύρια φωτό:ticketmaster.cy