Δεν αντέξα. Δεν μπόρεσα να δω ολόκληρα τα βίντεο. Γιατί πίσω από τις εικόνες δεν υπήρχε απλώς ένας “ηλικιωμένος”. Υπήρχε ο Νίκος. 81 χρονών. Τυφλός. Μόνος. Σε ένα σπίτι που λέει “βοήθεια” με κάθε του σπασμένο πλακάκι, με οροφη διαλυμένη, χωρις καν τα απαραίτητα. Μια τρώγλη που ούτε τα ποντίκια δεν μένουν.

https://www.facebook.com/61573610960220/videos/pcb.122142903116787032/784623647329612

Και η εγγονή του μια μικρή που δεν είναι νοσοκόμα, δεν είναι κοινωνική λειτουργός, δεν είναι υπεύθυνη για όλα τα λάθη αυτού του κόσμου, κλαίει. Κλαίει γιατί δεν μπορεί να του δώσει ούτε ένα μπάνιο, ούτε ένα ποτήρι ΝΕΡΟ. Γιατί το έκοψαν. Και αυτός, με τη φωνή σπασμένη από την πείνα, την απελπισία, τη ντροπή, λέει:”Το νερό… αυτό μου λείπει.”

ΠΟΙΟΣ; Ποιος έκρινε ότι η ζωή του δεν αξίζει ούτε τη στοιχειώδη ανθρώπινη υπαρξή; Ποιος τον έριξε εκεί, χωρίς ελπίδα, χωρίς κανείς να του πει “υπάρχεις”;

Γιατί πάντα οι άνθρωποι με την καρδιά στο χέρι τρέχουν σαν μάρτυρες, ενώ το κράτος απουσιάζει; Γιατί ένα παιδί να σκίζεται από τη μάχη της καθημερινότητας, ενώ οι “αρμόδιοι” κοιμούνται μες στις σιωπηλές υποσχέσεις τους;

Ο Νίκος δεν βλέπει. Αλλά νιώθει. Νιώθει το κρύο. Τη μοναξιά. Την προδοσία μας. Όλων μας.

Και τώρα; Τώρα θα έρθουν. Με τις κάμερες. Με τις ανακοινώσεις. Με ΟΤΙ θέλουν. Αλλά να έρθουν. Ο Νίκος ΔΕΝ θα τους δει. Θα νοιώσει όμως τη παρουσία τους και ίσως αισθανθεί την άπληστη ανάγκη τους για “φως” στα μούτρα τους.

Και  ρωτάω: Αντέχουν; Αντέχουν να στεκόντουσαν μπροστά του, χωρίς κάμερες, χωρίς δημοσιογράφους, χωρίς δικαιολογίες; Αντέχουν να κοιτάξουν στα μάτια μιας εγγονής που δεν ζητάει τίποτα, παρά μόνο αξιοπρέπεια για τον παππού της;

ΤΩΡΑ. Όχι αύριο. Όχι σε “πιο εύκολες εποχές”. ΤΩΡΑ.

Ή… να μην έρθουν ΠΟΤΈ.

Γιατί ο Νίκος δεν είναι εικόνα. Είναι πληγή. Πληγή που θα μείνει ανοιχτή, αν δεν απαντήσουμε.

Και η ερώτηση παραμένει: Εμείς, αντέχουμε;

https://www.facebook.com/61573610960220/videos/pcb.122142903116787032/788227693884861