Σε κάθε καταστροφή, υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν προς τα εμπρός, την ώρα που οι υπόλοιποι τρέπονται  κυριολεκτικά και μεταφορικά, σε φυγή. Στις πρόσφατες πυρκαγιές που έπληξαν την ορεινή Λεμεσό, αυτοί οι άνθρωποι δεν περίμεναν διαταγές. Με ένα μπουκάλι νερό, μια σβήστρα και τη δική τους αδυναμία για δύναμη, μπήκαν μέσα στη φωτιά.

Δεν ήταν ήρωες των media. Ήταν γείτονες, φοιτητές, συνταξιούχοι, άνθρωποι που δεν άντεχαν να βλέπουν τη γη τους να γίνεται στάχτη. Δούλεψαν χέρι-χέρι με τους πυροσβέστες, έσωσαν ό,τι μπορούσαν  σπίτια, δέντρα, ζώα. Κάποιοι έκλαιγαν απ’ τον καπνό, κάποιοι έτρεμαν από την κούραση, αλλά κανείς δεν σταμάτησε.

Οι εθελοντές δεν είναι απλώς «βοηθοί». Είναι ο λόγος που, πολλές φορές, η καταστροφή δεν γίνεται τραγωδία. Στην ορεινή Λεμεσό, ήταν το ανθρώπινο ανάχωμα που κράτησε τις φλόγες μακριά από κατοικημένες περιοχές. Χωρίς επαγγελματικό εξοπλισμό, χωρίς δόξα. Μόνο με κουρασμένα σώματα και μια επίμονη ιδέα: εδώ δεν θα χαθεί τίποτα.

Και όταν η φωτιά έσβησε, δεν πήραν μετάλλια. Γύρισαν σπίτια τους με μαυρισμένα ρούχα, με μάτια κόκκινα, με την ησυχία των ανθρώπων που ξέρουν ότι έδωσαν όλο τους το είναι.

Οι φωτιές στη Λεμεσό μάς έδειξαν ξανά κάτι απλό: Oι πραγματικοί ήρωες δεν περιμένουν ευχαριστίες. Αλλά εμείς, ως κοινωνία, οφείλουμε να μην τους αφήσουμε μόνους.

Με περισσότερους πόρους για τους πυροσβέστες και τους δασοφύλακες.

Με οργανωμένη εκπαίδευση για εθελοντές, ώστε να μην κινδυνεύουν απροστάτευτοι.

Με σχέδια πρόληψης, όχι μόνο διαχείρισης της καταστροφής.

Γιατί την επόμενη φορά, μπορεί να μην έχουμε την ίδια τύχη. Και οι εθελοντές, όσο γενναίοι κι αν είναι, δεν μπορεί να είναι η τελευταία άμυνα ενός τόπου που θέλει να έχει μέλλον.

Της Νικολέτας Χρήστου