Μου λείπει το πολυτονικό, και πιο πολύ η περισπωμένη, εκείνη η μικρή ανάσα που δεν πρόλαβα να μάθω αρκετά, αλλά την ένιωσα πάντα σαν μια σιωπηλή μουσική μέσα στις λέξεις. Κάθε φορά που ακούω κάποιον να μιλά, βλέπω στα μάτια του τη λέξη που δεν ολοκληρώνεται, το συναίσθημα που δεν φτάνει να εκφραστεί, γιατί λείπει εκείνη η λεπτή δόση πάθους και βάθους που έδινε ο τόνος, η άνοδος και η κάθοδος της φωνής, σαν κύμα που ανεβαίνει και κατεβαίνει, σαν παλμός της ψυχής που χορεύει.

Όταν γράφουμε ή μιλάμε, δεν είναι μόνο φωνή ή γράμματα, είναι η καρδιά που χτυπά μέσα στις λέξεις, η σύνδεση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που προσπαθούν να πουν κάτι πιο βαθύ από τα απλά φωνήεντα και σύμφωνα. Η περισπωμένη ήταν ο χορός εκείνος που έδινε νόημα στην προφορά, που έκανε τη γλώσσα ζωντανή, που έκανε κάθε λέξη να ανασαίνει και να συγκινεί.

Κι όμως τώρα, όταν γράφουμε ή μιλάμε, μοιάζει σαν να χάνεται κάτι πολύτιμο, οι λέξεις γίνονται άδειες, μονοτονικές, στεγνές. Τα συναισθήματα μένουν μισά, οι τόνοι της ψυχής δεν εκφράζονται πια όπως παλιά. Η επικοινωνία γίνεται επιφάνεια, χωρίς βάθος, χωρίς το ανεβοκατέβασμα εκείνο που κάποτε έδενε τους ανθρώπους μέσα στην ίδια μελωδία.

Είναι παράξενο και λίγο τραγικό, να ξεχνάμε το ίδιο το αίμα που ρέει μέσα στη γλώσσα μας, αφήσαμε να χαθεί αυτός ο ζωντανός τόνος, η περισπωμένη που χόρευε ανάμεσα στις λέξεις και έδινε ζωή, χρώμα, πάθος, μελαγχολία.

Μου λείπει εκείνο το παλιό τραγούδι της γλώσσας μας, εκείνη η λεπτή ανάσα που ένωνε τις καρδιές μας μέσα από κάθε λέξη που λέγαμε ή γράφαμε. Και ίσως είναι ώρα να το θυμηθούμε ξανά, να ξαναδώσουμε φωνή στη ψυχή των λέξεων, να ξαναζωντανέψουμε την περισπωμένη μέσα μας, γιατί εκεί κρύβεται όλη η μαγεία της ανθρώπινης έκφρασης.

Τον Ιανουάριο του 1982, μεσάνυχτα, και με κουρασμένους τους βουλευτές, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατάργησε βιαστικά το πολυτονικό και επέβαλε το μονοτονικό και σε Ελλάδα και Κύπρο. Οι έντονες αντιδράσεις της αντιπολίτευσης δεν λήφθηκαν υπόψη.