Με ενθουσιασμό και ελπίδα υποδέχθηκαν οι κάτοικοι της Κοκκινοτριμιθιάς την ανακοίνωση για τη δημιουργία του Γραμμικού Πάρκου στην παλιά σιδηροδρομική γραμμή. Ένα έργο που υποσχόταν πράσινο, πεζόδρομους, ποδηλατόδρομους και χώρους αναψυχής. Ένα έργο που φάνταζε αναβάθμιση για την περιοχή και «ανάσα» για τη ζωή.

Όμως πίσω από τα σχέδια και τις υπογραφές, κρύβεται μια άλλη αλήθεια. Μια σιωπηλή, αλλά βίαιη αποψίλωση του τόπου και των ανθρώπων του.

Πάνω από 35 τερατσιές δέντρα αιωνόβια, καρποφόρα, προστατευόμενα, ξεριζώθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Μαζί τους και δύο κυπαρίσσια, επίσης προστατευόμενα. Δέντρα που για δεκαετίες αγκάλιαζαν τη γη, έδιναν σκιά, καρπούς και ζωή. Κόπηκαν όλα.

Σε ένα από αυτά τα δέντρα υπήρχε μελίσσι  και αυτό εξαφανίστηκε. Ο βοτανικός και ζωικός πλούτος που φιλοξενούσε η περιοχή διαγράφηκε μέσα σε λίγες μέρες, για χάρη της «ανάπτυξης».

Σε ένα άλλο σημείο η σιδηροδρομική γραμμή καλύφθηκε με άσφαλτο. Εκεί που κάποτε περνούσε το τραίνο, τώρα δημιουργείται πεζόδρομος. Όμως, αυτός ο νέος «δρόμος» δεν είναι για όλους. Αγρότες, ηλικιωμένοι, άνθρωποι που ζουν από τη γη βρίσκονται σήμερα αποκλεισμένοι. Στα χωράφια τους δεν οδηγεί πια κανένα πέρασμα.

Ένας 81χρονος, που έχει ένα μικρό σπιτάκι στο χωράφι του με ζώα και περβόλι, αρνείται να το εγκαταλείψει, λογο αποκοπής του δικαιώματος διαβάσεως, ενώ υπάρχει δικαίωμα διάβασης απο το κτηματολόγιο. Δεν πρόκειται απλώς για ένα πέρασμα που κόβεται. Πρόκειται για τη ζήση αυτών των ανθρώπων. Τα περβόλια τους δεν είναι χόμπι. Είναι ο τρόπος που ζουν, που τρέφουν τα παιδιά και τα ζώα τους, που ανασαίνουν. Εκεί μέσα έχουν ρίζες όπως και τα δέντρα που ξεριζώθηκαν. Όταν τους στερείς την πρόσβαση, τους στερείς το δικαίωμα να υπάρξουν. Δεν χάνεται μόνο χώμα. Χάνεται αξιοπρέπεια, αυτάρκεια, ζωή.

Άλλοι ιδιοκτήτες κάτοικοι της περιοχής με θερμοκήπια και καλλιέργειες, βλέπουν την πρόσβαση να κόβεται χωρίς καμία πρόνοια ή προειδοποιηση. Τα χωράφια – περβόλια, είναι σε περιοχές που δεν υπάρχουν καν δρόμοι και όμως ειναι στην οικιστική ζώνη Η3. Να σημειωθεί εδώ ότι υπάρχει σχέδιο οδικού δικτύιου απο το Τμημα Πολεοδομίας και Οικήσεως για μελλοντική κατασκευή. Στημένες πρόχειρα περιφράξεις, ήδη 50 μέτρα, περιορίζουν το πλάτος της παλιάς γραμμής.

Οι στύλοι της ΑΗΚ βρίσκονται μέσα στην περιοχή των έργων. Κάποιοι ιδιοκτήτες ενημερώθηκαν να μετακινήσουν λυόμενα υποστατικά τους που ήταν μέσα στην σιδηροδρομική γραμμή. Άλλοι όχι.

Η Ειρήνη Λεονάρη, με λυγμούς και απόγνωση, καταγράφει την επόμενη μέρα. Τοπίο άψυχο, γη σακατεμένη, ανθρώπινες ιστορίες σκορπισμένες μέσα στη σκόνη. Αυτό που κάποτε ήταν χωριό, κοινότητα, έχει μετατραπεί σε εργοτάξιο χωρίς ψυχή.

Και τώρα, μπορεί να γίνει κάτι; Ή είναι ήδη πολύ αργά;

Μπροστά στο αποκαρδιωτικό θέαμα που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο φωτογραφικό υλικό τα ξεριζωμένα δέντρα, οι σπασμένοι φράκτες, τα κλειστά περάσματα  γεννιέται ένα ερώτημα που πονά:

Η εταιρεία που ανέλαβε το έργο μπορεί  έστω και τώρα  να αναθεωρήσει; Να βρει λύσεις για τους ανθρώπους της γης; Μπορεί το Τμήμα Πολεοδομίας να ακούσει τη φωνή της κοινότητας; Ή όλα έχουν πια τελειώσει;

Αν υπάρχει έστω μία ευκαιρία για αναθεώρηση, για διαβούλευση, για ανθρώπινη προσέγγιση, αυτή είναι τώρα. Αλλιώς, αυτό που αφήνει πίσω του το έργο, δεν είναι απλώς ένα πάρκο. Είναι μια πληγή ανοιχτή στην καρδιά ενός τόπου που δεν ρωτήθηκε.

Δεν ζητάμε να σταματήσει η πρόοδος. Ζητάμε σεβασμό στη ζωή. Οι κάτοικοι ζητούν πρόσβαση στα χωράφια τους, στα περβόλια, στα ζώα, στις αναμνήσεις. Ζητούν να μη γίνουν  πρόσφυγες στο ίδιο  το χωριό τους. 

Της Νικολέτας Χρήστου