Το άρθρο του Αβέρωφ Νεοφύτου («Πολίτης», 1/2/2026) με τίτλο «Λεφτά υπάρχουν, αλλά χάνονται!» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια θαρραλέα οικονομική παρέμβαση, αν δεν έμοιαζε με ετεροχρονισμένη εξομολόγηση. Ο άνθρωπος που για δεκαετίες βρισκόταν στο πηδάλιο της εξουσίας, μας περιγράφει σήμερα έναν οικονομικό εφιάλτη που ο ίδιος και το πολιτικό σύστημα έχτισαν λιθάρι-λιθάρι.

Όταν ο κ. Νεοφύτου προειδοποιεί ότι το κρατικό μισθολόγιο θα αγγίξει τα €5 δισεκατομμύρια το 2028, ο πολίτης δεν νιώθει δέος για την ανάλυση, αλλά οργή για την πραγματικότητα.

• Ποιος διορίζει; Οι 3.375 νέες προσλήψεις στην τελευταία διετία δεν έγιναν με κλήρωση. Έγιναν με υπογραφές υπουργών και την έγκριση μιας Βουλής που συχνά λειτουργεί ως γραφείο διεκπεραίωσης κομματικών αιτημάτων.

• Το «Τέρας» και ο Εκτροφέας του: Είναι προκλητικό να μιλάμε για «συνταγματικούς κόφτες» σήμερα, όταν το πολιτικό κατεστημένο —συμπεριλαμβανομένου του ΔΗΣΥ— επέτρεψε στον δημόσιο τομέα να μετατραπεί σε ένα προνομιούχο «κλειστό κλαμπ», την ώρα που ο ιδιωτικός υπάλληλος παλεύει να επιβιώσει με μισθούς που εξανεμίζονται στο πρώτο δεκαήμερο.

Πού χάνονται τα λεφτά;

Εδώ είναι η μεγάλη σιωπή του άρθρου. Ο κ. Νεοφύτου διαπιστώνει τη «φλεγμονή», αλλά αποφεύγει την «τομή».

1. Η Μαύρη Τρύπα της Παραγωγικότητας: Αν πληρώνουμε 22% περισσότερα, γιατί η κρατική μηχανή παραμένει το ίδιο αργοκίνητη και εχθρική; Η ψηφιοποίηση έγινε για να διευκολύνει τον πολίτη ή για να δικαιολογήσει νέα κονδύλια χωρίς να μειωθεί ούτε ένας περιττός υπάλληλος;

2. Το Εμπόριο Ελπίδας (Στεγαστικό): Η αναφορά στις 15.000 κατοικίες που «θα μπορούσαν» να χτιστούν είναι η επιτομή της πολιτικής ειρωνείας. Τώρα το θυμήθηκαν; Τώρα που η νεολαία εξορίζεται από τις πόλεις της λόγω των ενοικίων; Αυτό δεν είναι πρόταση, είναι ομολογία ότι για χρόνια προτιμούσαν να αγοράζουν ψήφους μέσω του κρατικού μισθολογίου παρά να επενδύουν σε κοινωνική στέγη.

Η ώρα της λογοδοσίας

Το «εθνικό συμφέρον» που επικαλείται ο κ. Νεοφύτου δεν υπηρετείται με διαπιστώσεις. Υπηρετείται με ονόματα.

• Ποιοι πολιτικοί πίεσαν για τις νέες θέσεις;

• Γιατί η αξιολόγηση στο δημόσιο παραμένει ένα ανέκδοτο όπου όλοι είναι «εξαίρετοι»;

• Γιατί ο ιδιωτικός τομέας συνεχίζει να είναι ο «φτωχός συγγενής» που χρηματοδοτεί τις ΑΤΑ και τα επιδόματα μιας ελίτ που δεν κρίνεται ποτέ;

Η Κύπρος δεν χρειάζεται άλλους «ακαδημαϊκούς» της πολιτικής να αναλύουν τα ερείπια. Χρειάζεται λογοδοσία. Το να λες ότι «λεφτά υπάρχουν αλλά χάνονται» χωρίς να δείχνεις τις τσέπες στις οποίες καταλήγουν, είναι απλώς ένας τρόπος να μείνεις στο απυρόβλητο. Η φλεγμονή, κύριε Νεοφύτου, δεν θεραπεύεται με περιγραφές. Θέλει νυστέρι. Και το νυστέρι το κρατούσατε εσείς για χρόνια.

Διαβάστε αυτούσιο το αρθρο

«Λεφτά υπάρχουν, αλλά χάνονται!», του Αβέρωφ Νεοφύτου