Όχι, δεν είναι σενάριο φαντασίας. Είναι η ντροπιαστική αλήθεια του 2025.Σε έναν υποτιθέμενα «ασφαλή» χώρο για κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά. Σε μια δομή που χρηματοδοτήθηκε με πάνω από ένα εκατομμύριο ευρώ, άνθρωποι ζούσαν σε εξευτελιστικές, απάνθρωπες, ντροπιαστικές συνθήκες. Το μαρτυρά μια γυναίκα που έζησε εκεί. Που είδε. Που έζησε στο πετσί της την κατάρρευση κάθε έννοιας φροντίδας και προστασίας.

«Μας στοίβαζαν σαν αντικείμενα. Υπήρχαν εφτά ολόκληρα άδεια δωμάτια ,το ήξερα, τα είδα. Κι όμως, μας έκλεισαν όλες μαζί: Γυναίκες και παιδιά, σε ένα. Για να γλιτώσουν ρεύμα, είπαν.

Το φαγητό; Ληγμένο. Βρώμικο. Επικίνδυνο. Γκοφρέτες και τρόφιμα περασμένης ημερομηνίας. Τα πετούσαν όταν το καταλαβαίναμε και   τα αντικαθιστούσαν με «καινούργια» από την αποθήκη. Κι αυτά ληγμένα.

Τρεις φορές τη βδομάδα μας έβαζαν να ζητήσουμε τα βασικά και για την προσωπική υγιεινή μας όπως  σερβιέτες, σαπούνι, σαμπουάν κ.α. Μας έδιναν ρύζι και μακαρόνια και έπρεπε να τα βάζουμε μετρημένα σε μπουκάλια. Ένα τρίτο γεμάτα. Σαν να είμαστε βάρος. Σαν να μην αξίζαμε ούτε τα ψίχουλα.

Έκαναν έλεγχο στα τηλέφωνα. Ποιον καλείς, τι λες, σε ποιον στέλνεις μήνυμα. Υπήρχαν κάμερες μέσα στα δωμάτια. Εκεί που κοιμόμασταν. Εκεί που ζούσαμε.

Είδα καθαρίστρια να τρώει από το φαγητό μας, να πλένει τα ρούχα της στη δομή, να μαγειρεύει για την οικογένειά της ή για άλλα άτομα που δεν έμεναν εκεί, ενώ που έπρεπε να εξυπηρετούνται κακοποιημένες γυναίκες, και δεν ήταν η μόνη.

Και το χειρότερο… Το πιο σοκαριστικό…

Ένα παιδί, δίδυμο, γύρω στα δύο έτη κάηκε. Βραστό νερό έπεσε πάνω του από κατσαρόλα. Δεν το πήγαν στο νοσοκομείο. Το κράτησαν εκεί, του έκαναν κάποιας μορφής «περίθαλψη» επιτόπου. Μετά από τρεις μέρες, η μητέρα τους πήρε τα παιδιά και  έφυγε για το χωριό της. Της πρότειναν γιατρό οι συγχωριανοί της, και την προτείναν να μην φοβηθεί: Να πει την αλήθεια. Όλη την αλήθεια. Ποια; Ότι ΔΕΝ ήταν «ατύχημα»; Ότι το παιδί κάηκε  επειδή δεν υπήρχε επίβλεψη.

Αυτό δεν είναι φιλοξενία.

Αυτό δεν είναι δομή προστασίας.

Αυτό είναι εγκατάλειψη, εκμετάλλευση, εγκληματική αδιαφορία.

Και όλα αυτά, με δημόσιο χρήμα. Με ένα κονδύλι άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ.

Η μαρτυρία αποτελεί το πρώτο μέρος ενός ντοκουμέντου που καταγράφει τις συνθήκες διαβίωσης σε ξενώνα της ΣΠΑΒΟ το 2025. Η μαρτυρία βρίσκεται στην κατοχή μας και προστατεύεται πλήρως από κάθε πρόβλεψη του νόμου περί προσωπικών δεδομένων.

Η γυναίκα που κατέθεσε αυτή τη σοκαριστική εμπειρία δεν είναι μητέρα, αλλά φιλοξενήθηκε στη δομή και υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας πολλών περιστατικών που παραπέμπουν σε κακομεταχείριση, παραμέληση και αυθαίρετη άσκηση εξουσίας.

Νομικό Πλαίσιο – Δημοσιοποίηση Στοιχείων & Δημοσιογραφική Δεοντολογία

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή και την Κυπριακή νομοθεσία για την προστασία προσωπικών δεδομένων (Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων – GDPR, Κανονισμός 2016

Οι δημοσιογράφοι και τα Μέσα Ενημέρωσης έχουν νομική και ηθική υποχρέωση να προστατεύουν την ταυτότητα ατόμων που προβαίνουν σε καταγγελίες ή μαρτυρίες, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις κακομεταχείρισης, ενδοοικογενειακής βίας, ή κακοδιοίκησης σε ευαίσθητους τομείς όπως η κοινωνική πρόνοια. Η παραβίαση αυτών των υποχρεώσεων μπορεί να επισύρει διοικητικές και ποινικές κυρώσεις, βάσει του Νόμου περί Επεξεργασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (Ν. 125(I)/2018), καθώς και του Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας της Ένωσης Συντακτών Κύπρου. Η ταυτότητα της μάρτυρα παραμένει απόρρητη, όπως ορίζει ο νόμος. Η αλήθεια όμως δεν θα παραμείνει σιωπηλή.