Στην Κύπρο, η πολιτική δεν είναι επιστήμη. Είναι παραδοσιακό χορευτικό συγκρότημα με χαλασμένα μικρόφωνα, ασύρματες πρόβες και χορογραφία που αλλάζει τελευταία στιγμή. Ο ένας μιλά για μεταρρυθμίσεις. Ο άλλος για «θεσμική κρίση». Ένας τρίτος κρατά σημειώσεις που δεν θα δει ποτέ κανείς.

Και στο βάθος δύο υπουργοί χορεύουν ζεϊμπέκικο μπροστά σε πίνακα που γράφει «Στρατηγικός Σχεδιασμός 2040 (πρώτο προσχέδιο)».

Τρεις λαλούν, δυο χορεύουν και ο λαός πληρώνει το ηχοσύστημα. Καλώς ήρθατε στο κυπριακό πολιτικό θέατρο, όπου όλοι έχουν ρόλο  εκτός απ’ τον θεατή.

Κοινοβούλιο ή reality show;

Οι συνεδρίες της Βουλής θυμίζουν οικογενειακό καβγά με μικρόφωνα. Ο καθένας φωνάζει για το δικό του θέμα, κανείς δεν ακούει τον άλλον, και κάπου ανάμεσα ζητείται «συναίνεση», που θυμίζει προσπάθεια να πατήσεις κουμπί ασανσέρ με 8 άτομα να φωνάζουν ταυτόχρονα.

Ένα κόμμα καταγγέλλει «σκιές στο παρασκήνιο»,άλλο μιλά για «δικαστικό πραξικόπημα» και στο τέλος συμφωνούν όλοι να ξανασυζητηθεί το θέμα «σε επόμενη συνεδρία» (μετά το καλοτζαίρι, εννοείται).

Δημόσιος διάλογος: Περισσότερο «διά», λιγότερο «λόγος»

 Στην Κύπρο, δεν έχουμε έλλειψη από λόγια. Έχουμε υπερπαραγωγή.

Ακούμε για: «πλαίσιο αρχών», «θεσμική επανεκκίνηση», «οδικό χάρτη εξόδου» και άλλα που μοιάζουν με οδηγίες συναρμολόγησης από ΙΚΕΑ  αλλά χωρίς τα εργαλεία. Το ίδιο πρόβλημα συζητιέται, σχολιάζεται, θωρακίζεται και τελικά ξεχνιέται.

Στρατηγικές χωρίς χάρτη, πλάνα χωρίς «ρεύμα»

Όλοι μιλούν για το «αύριο». Όλοι «βλέπουν μπροστά». Όλοι «χτίζουν το μέλλον».

Κανείς όμως δεν εξηγεί πού είμαστε σήμερα, γιατί μπάζει το καράβι και ποιος έχει το τιμόνι.

Αν η χώρα ήταν επιχείρηση, το business plan θα είχε τίτλο: «Συνεχίζουμε όπως πάμε τζαι θωρούμεν πάρατζι». Και στο τέλος… όλοι «χορεύουν»

Όταν έρθει η ώρα της ευθύνης, ξεκινά η καθιερωμένη χορογραφία άρνησης: «Δεν είμαι αρμόδιος», «Μας παρερμήνευσαν», «Φταίνε οι προηγούμενοι», «Δεν είπα αυτό που είπα»

Και φυσικά, το εθνικό μας βάλσαμο:

«Θα εξεταστεί αρμοδίως»  δηλαδή, θα ξεχαστεί προσεχώς…μετά το καλοτζαίρι και αν…

Και ο κόσμος; Συγχυσμένος, κουρασμένος, αλλά πάντα ελπίζει.

Γιατί, όπως λέει και η γιαγιά σου όταν βλέπει ειδήσεις: «Άτε μάνα μου, κάποιος να τους φκάλει που την μπρίζα!»

Τρεις λαλούν, δυο χορεύουν, πας την ράχη μας μέχρι να τσακρίσουν τα κόκκαλα ψυχής και σώματος…

ΔΙΚΟ ΣΑΣ…