Το Φλας δεν ήταν απλώς ένα περιοδικό· ‘Ηταν ιεροτελεστία. Ξεκινούσε ως δεκαπενθήμερο στα τέλη της δεκαετίας του ’70, (1978) έπειτα έγινε εβδομαδιαίο  κι όμως, ποτέ δεν έχασε τον αυθόρμητο, λαϊκό του παλμό. Σε μέγεθος μικρό (Α5), γεμάτο χρώμα και με σελίδες που μύριζαν τυπογραφείο και μελάνι, το περιοδικό έφτανε στα χέρια των νέων της Κύπρου φέρνοντας έναν αέρα ποπ κουλτούρας, απ’ αυτούς που έδιναν νόημα στα διαλείμματα του σχολείου και στα απογεύματα στο κρεβάτι με walkman.

Στις σελίδες του Φλας συνυπήρχαν αφίσες με teen idols, ερωτικά γράμματα αναγνωστών για αλληλογραφία, σταυρόλεξα, ζώδια, «ψυχαναλυτικά» τεστ και συνεντεύξεις μαθητών που γίνονταν εξώφυλλα  πολλές φορές με φωτογραφίσεις που είχαν όλο το κιτς και την αγάπη της δεκαετίας. Ήταν πρόχειρο και αυθεντικό. Όχι τέλειο, αλλά γεμάτο ψυχή.

Συνέλεγε τον πόνο του εφηβικού έρωτα σε στιχάκια, άνοιγε χώρο για εξομολογήσεις φαντάρων και wannabe μοντέλων, και έδινε βήμα στον κάθε Κύπριο νέο που είχε κάτι να πει  ή να δείξει. Δεν υπήρχε φίλτρο, κι αυτό το έκανε αληθινό.

Εκδότης του ήταν η «Εκδόσεις Φλας Λτδ», με διευθυντή τον Πάμπη Βάτη και αρχισυντάκτη τον Λούκα Πάρπα. Κυκλοφόρησε μέχρι το 1994, αφήνοντας πίσω του ένα αποτύπωμα από ρεαλισμό, υπερβολή και λαϊκή φαντασία. Ήταν, εν τέλει, καθρέφτης μιας γενιάς που μεγάλωσε γράφοντας με στιλό bic σε ροζ φακέλους και μαθαίνοντας τα νέα από χαρτί  κι όχι από οθόνες.

Το Φλας δεν ήταν τέλειο. Ήταν όμως δικό μας. 

Λούκας Πάρπας: Από τους πιο ηθικούς και αθόρυβους δημοσιογράφους της γενιάς του, πίσω από τις σελίδες του Φλας, έδωσε χώρο στα όνειρα και τις ανησυχίες της κυπριακής νεολαίας. Ήταν τιμή μου που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν.

Φωτος:antidoto