Ξημερώματα Πρωτοχρονιάς του 2007, ο Γιώργος Μαυρίκιος, ένα αγόρι μόλις 17 ετών, έχασε τη ζωή του στην περιοχή Τσερίου, όταν διερχόμενο όχημα τον παρέσυρε καθώς προσπαθούσε να εισέλθει σε άλλο αυτοκίνητο. Μια τραγική σύγκρουση τον παρέσυρε στη λήθη. Η απώλεια ήταν ξαφνική, ανείπωτη. Ένα παιδί που έλαμπε από ζωή έφυγε τόσο άδικα, αφήνοντας πίσω του θλίψη και ένα αβάσταχτο κενό στις καρδιές των δικών του.

Ο οδηγός που προκάλεσε το θάνατό του δεν στάθηκε να βοηθήσει. Αφού χτύπησε τον Γιώργο, τον εγκατέλειψε και πήγε στο σπίτι του να κοιμηθεί. Αργότερα, καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση και στέρηση της άδειας οδήγησης για τέσσερα χρόνια. Ωστόσο, η ποινή του μειώθηκε δραστικά, καθώς αποφυλακίστηκε με προεδρική χάρη μετά από λίγους μήνες. Η απόφαση αυτή, σαν δεύτερο χτύπημα, βύθισε την οικογένεια του Γιώργου σε ακόμα μεγαλύτερη θλίψη και αγανάκτηση.

Η μνήμη του, όμως, δεν χάθηκε. Για να τιμηθεί η ζωή του και να σωθούν άλλες, δημιουργήθηκε το Πάρκο Οδικής Κυκλοφορίας “Γιώργος Μαυρίκιος” στον Στρόβολο. Ένας χώρος που εγκαινιάστηκε το 2017, για να εκπαιδεύσει και να αφυπνίσει. Για να θυμίζει ότι κάθε απροσεξία στον δρόμο μπορεί να κοστίσει ζωές. Ότι ο Γιώργος δεν ήταν ένας αριθμός, αλλά ένας νέος γεμάτος όνειρα που δεν πρόλαβε να ζήσει.

Όμως, η μοίρα του δεν σταμάτησε να πληγώνει. Το πάρκο, ένας τόπος αφιερωμένος στην οδική ασφάλεια, υπέστη βανδαλισμούς τον Ιούνιο του 2022. Πράξεις που προκάλεσαν απογοήτευση.

Η μητέρα του, Λένα Μαυρίκιου, δεν σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεται. Ως πρόεδρος του Ιδρύματος Οδικής Ασφάλειας “Γιώργος Μαυρίκιος”, αφιέρωσε τη ζωή της στην ευαισθητοποίηση και την εκπαίδευση για την ασφάλεια στους δρόμους. Με κάθε δράση, με κάθε ομιλία, κρατά ζωντανή τη μνήμη του Γιώργου και προσπαθεί να αποτρέψει άλλες οικογένειες από το να βιώσουν τον ίδιο πόνο.

Ο Γιώργος δεν βρίσκεται πια εδώ, αλλά το όνομά του έγινε σύμβολο. Σύμβολο για ένα μέλλον όπου κανένα άλλο παιδί δεν θα χαθεί έτσι. Για έναν κόσμο όπου κάθε οδηγός θα σκέφτεται ότι πίσω από κάθε πεζό, πίσω από κάθε τροχό, κρύβεται μια ζωή πολύτιμη. Μια ζωή όπως του Γιώργου, που πάντα θα θυμόμαστε. Αιωνία η μνήμη…