Ο Φλεβάρης ήρθε και με αυτόν φτάνει και  η «αγάπη» στις 14 Φλεβάρη που θα την μετατρέψει σε εμπορικό προϊόν, σε κάτι που αγοράζεται και πωλείται σε «δόσεις»: Κάθε χρόνο, το ίδιο σκηνικό: Aνθοδέσμες, κοσμήματα, και φκιορούθκια με τις γυναίκες να ποστάρουν τις φωτογραφίες, προσπαθώντας να πιστέψουν ότι η αληθινή αγάπη μπορεί να χωρέσει σε μια αλυσίδα ή σε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο. Είναι τόσο εύκολο να ξεχάσουμε τι σημαίνει πραγματικά αγάπη όταν γύρω μας αυτή ανακυκλώνεται σε ένα endless loop και ανέξοδων χειρονομιών.

Ο Φλεβάρης είναι και η εποχή που οι «διάσημοι» περιμένουν με αγωνία τα τηλεφωνήματα από τους συνεργάτες τους, για να οργανώσουν το επόμενο «ρομαντικό» σκηνικό. Η «έκπληξη» με τα φιλιά μες την στράτα ή το δήθεν αυθόρμητο περπάτημα χέρι-χέρι στο κέντρο της πόλης, όλο το πακέτο με φόντο τα λαμπερά φώτα του δρόμου και τον φακό του ατζέντη που «κατά λάθος» έτυχε να είναι εκεί. Και φυσικά, όλα αυτά δεν είναι απλά τυχαία. Κάθε «τυχαία» στιγμή έχει σχεδιαστεί με τη βοήθεια χορηγών και παραγωγών, για να γεμίσουν τα κιτρινωπά sites με εικόνες δήθεν αληθινής αγάπης, φτιαγμένες για να πουληθούν και να αναπαραχθούν.

«Φιλιά στη μέση του δρόμου», «Αυθόρμητο δείπνο», «Έκπληξη για την αγαπημένη», όλα στημένα για να γεμίζουν τις σελίδες με τις γυαλιστερές φωτογραφίες τους. Και μετά; Ο κόσμος θα μπει και πάλι στην καθημερινότητά του, και οι ίδιοι «διάσημοι» θα επιστρέψουν στις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις, έτοιμοι για το επόμενο προγραμματισμένο ραντεβού τους, όταν το feed τους χρειάζεται κάτι νέο για να «πουλήσει».

Είμαι τόσο «ρομαντική» που σχεδόν δεν το πιστεύω, ναι, γιατί βλέπω γύρω μου να ανακυκλώνεται η ίδια φούσκα. Οι ανούσιες εκδηλώσεις αγάπης που κρύβονται πίσω από τις φωτογραφίες, τα δώρα και τα «ιδανικά» ρομαντικά σκηνικά. Και αν νομίζετε ότι είμαι υπερβολική, ίσως να έχετε δίκιο, αλλά ίσως πάλι να βλέπω κάτι που οι άλλοι αποφεύγουν να δουν. Η αληθινή αγάπη, η ουσία της, δεν βρίσκεται στις δημόσιες εκδηλώσεις ούτε στα ρομαντικά σενάρια. Ίσως να είναι κρυμμένη στα μικρά καθημερινά πράγματα που κανείς δεν καταγράφει, στις στιγμές σιωπής που δεν μπορούν να φτιαχτούν με χρυσάφι και κόκκινα φκιορούθκια.

Πραγματικά, πότε ήταν η τελευταία φορά που αναρωτηθήκατε αν το δώρο που πήρατε ή δώσατε είχε κάποιο νόημα πέρα από τη φωτογραφία που θα ανεβεί στο Instagram; Πότε ήμασταν αυθεντικοί χωρίς να χρειαζόμαστε τη δημόσια επικύρωση;