Με στόχο τη συναισθηματική έκρηξη, αυτό που συμβαίνει σήμερα στα περισσότερα site είναι ότι αναπαράγουν συνεχώς τον ίδιο τίτλο «Ανείπωτη τραγωδία», για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού. Μου θυμίζει τις εφημερίδες της Κύπρου τη δεκαετία του 90, που είχαν στήλες με αγγελίες θανάτων και λίγες γραμμές που ανέφεραν χωρίς ουσιαστική ανάλυση τα πρόσωπα που είχαν χαθεί. Αντί για δημοσιογραφική έρευνα ή σε βάθος ανάλυση των αιτίων, τα site γεμίζουν με τίτλους που σχεδόν υποχρεώνουν τον αναγνώστη να νιώσει θλίψη, χωρίς να ξέρει καν το γιατί.

Αυτά τα «ανείπωτα» και «τραγικά» μοιάζουν να είναι το καλύτερο «τσάι» για να πιει ο αναγνώστης το πρωί. Μια γρήγορη δόση συγκίνησης, και μετά πάμε παρακάτω. Δεν έχει σημασία αν αυτοί οι άνθρωποι ήταν γνωστοί ή όχι, αν είχαν οικογένεια ή ιστορία, το μόνο που έχει σημασία είναι το «τραγικό» στοιχείο που θα τραβήξει τα βλέμματα και θα γεμίσει τη σελίδα.

Είναι σαν να έχουν αποφασίσει ότι κάθε θλιβερό γεγονός πρέπει να έχει τον ίδιο τίτλο και την ίδια συναισθηματική φόρτιση για να «πουλήσει». Κι έτσι, ακόμα κι αν το περιστατικό αφορά άγνωστα πρόσωπα ή ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε καθόλου, το μόνο που μένει είναι η αναστάτωση και η θλίψη που προκαλεί ο τίτλος και όχι η αληθινή ιστορία πίσω από το γεγονός.

Ο αναγνώστης διαβάζει για «ανείπωτες τραγωδίες» που στην πραγματικότητα δεν προσφέρουν καμία ουσιαστική κατανόηση, ενώ παράλληλα οι συγγενείς των θυμάτων, που υποφέρουν, βλέπουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να παρουσιάζονται σαν άγνωστοι ή σαν απλώς ακόμα ένα γεγονός στην ατέλειωτη αλυσίδα των ειδήσεων. Αυτό, φυσικά, προκαλεί εκνευρισμό και σχόλια από τους αναγνώστες, οι οποίοι αντιλαμβάνονται την εκμετάλλευση του πόνου και της συγκίνησης για την αύξηση των κλικ.

Η κατάσταση αυτή, λοιπόν, καταλήγει να είναι και ειρωνική και θλιβερή ταυτόχρονα. Το αποτέλεσμα είναι ότι, ενώ «παράγουν» συνεχώς θλίψη και συγκίνηση, η αληθινή ανθρώπινη διάσταση χάνεται στην αναγκαιότητα του «κλικ» και της γρήγορης κατανάλωσης.

Με λίγα λόγια…σαάτζιν