Μια ολόκληρη οικογένεια χάθηκε στις φλόγες, τρία μικρά αγγελούδια έσβησαν τόσο άδικα, και ενώ ο περισσότερος κόσμος θρηνεί με τον δικό του τρόπο στα social media, κάποιοι TO MONO που βρήκαν να ρωτήσουν είναι αν ήταν Κύπριοι ή ξένοι. Λες και αυτό αλλάζει κάτι. Λες και ο πόνος, η απώλεια και η καταστροφή μετριούνται με εθνικότητες.

Η πυρκαγιά ξέσπασε τα ξημερώματα στον 2ο όροφο της κατοικίας όπου διέμενε η οικογένεια στη Λεμεσό. Όταν οι πυροσβέστες κατάφεραν να τη σβήσουν, βρέθηκαν μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα: Οι άψυχες σοροί των δύο γονιών και των τριών παιδιών τους, ηλικίας μόλις 7, 3 και 2 ετών.

Σε μια μικρή κοινωνία, όπως η χώρα μας, η αγωνία που δημιουργείται μετά από ένα τραγικό γεγονός είναι τεράστια. Ο λόγος είναι ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο στενές, και οι κοινωνικοί δεσμοί πιο ισχυροί. Η πρώτη αντίδραση πολλών είναι να αναζητήσουν ανάμεσα στα θύματα γνωστά πρόσωπα, γείτονες, φίλους, ακόμα και μακρινούς συγγενείς.

Την ώρα που οι περισσότεροι άνθρωποι εκφράζουν τη θλίψη και τα συλλυπητήριά τους, θα βρεθούν ΚΑΙ αυτοί που αντί να σταθούν στην τραγωδία, αναρωτιούνται στα social media «από πού ήταν». Ανάμεσα στις εκφράσεις λύπης και τη γενικευμένη θλίψη για την τραγωδία, υπήρξε και μια μερίδα ανθρώπων που το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκαν ήταν από ποια χώρα ήταν τα θύματα. Λες και αυτό θα άλλαζε το μέγεθος της συμφοράς. Λες και ο θάνατος κάνει διακρίσεις. 

Δηλαδή, πέντε άνθρωποι χάθηκαν τραγικά, τρία παιδάκια έφυγαν τόσο άδικα, και κάποιοι το μόνο που βρήκαν να σχολιάσουν είναι αν ήταν Ελληνοκύπριοι ή όχι; Η ανθρώπινη ζωή δεν έχει εθνικότητα, δεν έχει ταμπέλες. Μια οικογένεια κάηκε ζωντανή…Αν κάποιοι μετράνε τη ζωή με “διαβατήρια”, χωρίς ίχνος ντροπής, τότε το μόνο που απομένει είναι αηδία.

Σύμφωνα με πληροφορίες, (16/02/25) η μητέρα ήταν Ελληνοκύπρια και ο πατέρας Αιγύπτιος.

Της Νικολέτας Χρήστου