Την Τρίτη (4/3) θα πραγματοποιηθεί η κηδεία του Αλέξη Κούγια, που άφησε την τελευταία του πνοή σήμερα (28/02) σε ηλικία 74 ετών, μετά από μάχη τριών ετών με τον καρκίνο.

Την ασθένειά του είχε ανακοινώσει πρόσφατα ο ίδιος, λέγοντας ότι ακολουθεί θεραπευτική αγωγή. Τις τελευταίες μέρες η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε, όπως έκαναν γνωστό τα παιδιά του και νοσηλεύτηκε στην εντατική, όπου και κατέληξε. Η εξόδιος ακολουθία θα ξεκινήσει στις 12 το μεσημέρι στον Ιερό Ναό Παναγίας Φανερωμένης στη Βουλιαγμένη και η ταφή του θα γίνει στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Η οικογένεια του εκλιπόντος επιθυμεί, αντί για στεφάνια, να γίνουν δωρεές στο σωματείο «Ελπίδα – Σύλλογος Φίλων Παιδιών με καρκίνο».

Με ένα μακροσκελές κείμενο, συνοδευόμενο από 10 φωτογραφίες, ο Χρήστος Κούγιας αποχαιρετά τον πατέρα του, Αλέξη,

Όλη η ανάρτηση του Χρήστου Κούγια: 

«Μπαμπά, χθες ήταν η πιο δύσκολη μέρα της ζωής μου. Μέχρι και την Τρίτη. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι δεν βρίσκεσαι πλέον μαζί μας. Έδωσες μια τεράστια μάχη που, παρά το άδοξο τέλος, με κάνει να αισθάνομαι υπερήφανος για εσένα. Γιατί δεν τα παράτησες ποτέ. Δεν άφησες την αρρώστια να αλλοιώσει την προσωπικότητα σου.

Ήσουν γεννημένος νίκητης. Ακόμα και την ημέρα που έμαθα ότι έρχεται το τέλος και έκλαιγα μπροστά σου με κοίταξες και μου είπες “Γιατί κλαις; Κούγιας είσαι. Μην φοβάσαι. Θα τον καθαρίσουμε και τον καρκίνο”.

Κούγιας είμαι. Και θα προσπαθήσω να σε κάνω περήφανο. Θα διατηρήσω αυτή την νοοτροπία νικητή που είχες. Θα προσπαθήσω να φανώ δυνατός για την Μάιρα, όσο και αν πονάω. Δεν θα τα παρατήσω ποτέ, όπως εσύ. Μπαμπά, μπορείς να ηρεμήσεις επιτέλους, να ξεκουραστείς γιατί το αξίζεις. Μπορείς να είσαι ήσυχος και να αφήσεις εμένα και το Μαϊράκι να συνεχίσουμε αυτό που με κόπο έχτισες. Να είσαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρουμε γιατί έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας αγαπάνε και μας προσέχουν. Θα τα καταφέρουμε γιατί ξέρω ότι πάντα θα είσαι δίπλα μας να μας συμβουλεύεις.

Μπαμπά, χθες έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Έχασα τον άνθρωπο μου. Θα μου λείψεις πολύ. Πάρα πολύ. Η καθιερωμένη καλημέρα μας, η «καυλάντα» μας. Οι συζητήσεις μας για νομικά, για ποδόσφαιρο, για τις ζωές μας. Τα ολιγόλεπτα τηλεφωνήματα μας που αναλύαμε σύντομα την μέρα μας. Θα μου λείψουν τα καθιερωμένα φαγητά μας τις Κυριακές. Θα μου λείψουν οι ατάκες σου, το χιούμορ σου. Θα μου λείψουν τα πάντα. Μπαμπά, ήσουν μοναδικός.

Όλοι μου λένε “να ζήσουμε να σε θυμόμαστε”. Θα ζήσουμε να σε θυμόμαστε γιατί ήσουν μάγκας, ντόμπρος, απλός και αληθινός άνθρωπος. Γιατί είσαι μύθος. Γιατί άφησες εποχή. Για όλους είσαι ο Αλέξης Κούγιας. Είδωλο, δάσκαλος, καλύτερος φίλος. Αυτά σημαίνεις για εμένα. Πάνω από όλα όμως είσαι ο πατέρας μου. Είμαι περήφανος που είμαι ο γιος σου.

Πατέρα κάτι τελευταίο.

Στο ξαναείπα, αλλά ειλικρινά θα μου λείψεις. Την τελευταία μέρα πριν σταματήσεις να επικοινωνείς με κοίταξες στα μάτια στην εντατική και μου είπες ότι με αγαπάς πολύ. Τώρα είναι η σείρα μου να στο ξαναπώ.

Σε αγαπάω πολύ,

Ο Χριστάρας σου.»