Δάκρυσε η Νιόβη Χαραλάμπους, κόρη του σπουδαίου σκηνοθέτη και ηθοποιού Νίκου Χαραλάμπους, όταν αντίκρισε πεταμένα στα σκουπίδια μια παλιά, φθαρμένη έκδοση του πατέρα της. Ανάμεσα σε προγράμματα παραστάσεων, αφίσες σπάνιων έργων, σημειώσεις από ιστορικές σκηνές και CD με ηχητικά αποσπάσματα, βρήκε κομμάτια της μνήμης, της ιστορίας  της ψυχής του θεάτρου.

Ήταν μια στιγμή που ξεπέρασε την οργή και άγγιξε τον πόνο· όχι μόνο της απώλειας ενός πατέρα, αλλά και της απώλειας μιας εποχής. Ο Νίκος Χαραλάμπους δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος θεατράνθρωπος. Ήταν δημιουργός μνήμης, αρχιτέκτονας πολιτισμού. Κι αυτά τα φαινομενικά “παλιά χαρτιά” που πετάχτηκαν, ήταν τα αποτυπώματα της προσφοράς του, της πνοής του στο κυπριακό και ελλαδικό θέατρο.

Η μαρτυρία ήρθε όταν ηθοποιοί βρέθηκαν το προηγούμενο βράδυ έξω από τις αποθήκες του ΘΟΚ. Εκεί, εθελοντές και καλλιτέχνες έψαχναν ανάμεσα σε κουτιά για να σώσουν ό,τι μπορούσαν. Όχι από ρομαντισμό. Από σεβασμό. Από αγάπη.

Ήταν τα προγράμματα παραστάσεων του ΘΟΚ. Σημειώσεις σκηνοθετών από πρόβες. Αφίσες θεατρικών έργων που ταξίδεψαν μέχρι την Επίδαυρο, το Βερολίνο, τη Μόσχα. Κάθε σελίδα ένα αποτύπωμα. Κάθε λέξη, ένα ίχνος πολιτιστικής ταυτότητας.

Η ανακοίνωση ότι τα αρχεία αυτά οδηγήθηκαν στην ανακύκλωση επειδή «έχουν ψηφιοποιηθεί» δεν μείωσε τον πόνο. Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι μόνο δεδομένα. Είναι μνήμη. Είναι υλικό αφήγησης. Είναι μυρωδιά, χαρτί, χρώμα, σημείωση με μολύβι στο περιθώριο μιας πρόβας.

Και όταν αυτά χάνονται, κάτι σιωπηλό φεύγει μαζί τους. Κάτι που ίσως κανένας σκληρός δίσκος δεν μπορεί να κρατήσει.

Ο Νίκος Χαραλάμπους δεν ήταν μόνο ο άνθρωπος που οδήγησε τον ΘΟΚ στην Επίδαυρο. Ήταν η ψυχή μιας θεατρικής εποχής. Και είναι καθήκον μας να τον θυμόμαστε όχι μόνο με λόγια επικήδειων, αλλά και με πράξεις σεβασμού απέναντι στο έργο του.

Γιατί όταν μια κόρη δακρύζει μπροστά σε μια πεταμένη αφίσα, δεν είναι μόνο η προσωπική της απώλεια που θρηνεί. Είναι η συλλογική μας λήθη που αποκαλύπτεται.