Αυτή την Κυριακή του Πάσχα, ο Θεός να μας έχει καλά! Διανύσαμε μια ολόκληρη Μεγάλη Εβδομάδα γεμάτη αγάπη, συγχώρεση και προσκλήσεις”, για οικογενειακά γεύματα. Όλοι ήμασταν λίγο πιο καλοί, λίγο πιο ευγενικοί. Στην ουσία, η Μ. Εβδομάδα λειτουργεί ως μια μεγάλη υπενθύμιση ότι έχουμε την δυνατότητα να φερθούμε σαν άνθρωποι…αλλά μόνο για λίγες ημέρες το χρόνο.

Αποφασίσαμε να αποδεχτούμε τα «ευλογημένα», θερμά χαιρετισμούς και τα χαμόγελα που μοιραστήκαμε με τους πάντες, ακόμη και με εκείνο τον θείο που κρατάει πάντα την ενοχλητική του γνώμη για τα πάντα. Η κατάσταση έχει την χρυσή της ώρα: το Μ. Σάββατο το βράδυ, με τις λαμπάδες και τα «Χριστός Ανέστη!». Και οι παπάδες αναστενάζουν, γιατί τις υπόλοιπες 51 εβδομάδες του χρόνου, ποιος τους θυμάται;

Αλλά μετά; Μετά έρχεται η Δευτέρα. Καλή μας τύχη, γιατί από την επομένη θα αρχίσουμε ξανά το αγαπημένο μας «Ποιος με ενδιαφέρει;». Η συγχώρεση και η αγάπη μάλλον θα μπλέκονται με τα καθημερινά μας άγχη και τις σκοτούρες. Το χαμόγελο; Θα το βάλουμε στο ντουλάπι μαζί με τις πασχαλινές μας λαμπάδες. Δεν είμαι σίγουρη αν οι τσάντες και οι σακούλες είναι ιδανικά για να αποθηκεύουμε τις λέξεις «συγχώρεση» και «αυτοθυσία», αλλά ψάξε όσο θες!

Αχ, αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα… Η περίοδος που ξεθάβουμε τον καλύτερο εαυτό μας για να καλύψουμε τον χειρότερο. Γιατί, πες μου, ποιος ξέρει πότε θα ξαναθυμηθούμε να προσφέρουμε ένα χαμόγελο ή να καλέσουμε τους φίλους μας σε δείπνο; Σίγουρα, όχι πριν την επόμενη μεγάλη ευκαιρία! Ή μήπως την άλλη Κυριακή;

Έτσι λοιπόν, ας γιορτάσουμε σήμερα, ας ευχηθούμε αυτό το «Χριστός Ανέστη!», να μας κρατήσει λίγο ακόμα. Αλλά αλήθεια, φοβάμαι από βδομάδας, θα επιστρέψουμε στους… κανονικούς μας εαυτούς. Στα μηνύματα «δεν μπορείς να φανταστείς πόσο απασχολημένος είμαι»….