Σε μια εποχή που οι κραυγές πληθαίνουν και η ουσία χάνεται, υπάρχει πάντα εκείνη η μία φωνή που στέκεται με θάρρος απέναντι στον φόβο και την υποκρισία. Η Μέλανη Στέλιου, μια γυναίκα που αγαπήσαμε μέσα από την τηλεόραση και το θέατρο, επέλεξε να μιλήσει. Όχι με ρόλο, αλλά με ψυχή.
Σε ένα βίντεο μόλις τριών λεπτών, είπε όσα άλλοι αποφεύγουν να πουν. Με λόγο καθαρό, απλό και ευθύ.

Μίλησε για την Κύπρο, για το τραύμα, το ανοιχτό, το ανεπούλωτο.
Μίλησε για το Ισραήλ και τη βία που ξεσπά πάνω σε παιδιά, οικογένειες, ψυχές.
Μίλησε για τη γενοκτονία των αθώων, με πόνο, με ευθύνη.

Και κυρίως, μίλησε όταν άλλοι σωπαίνουν. Όταν πολιτικοί φοβούνται. Όταν δημοσιογράφοι σιωπούν.

Η κ.Στέλιου δεν επέλεξε να είναι «ουδέτερη». Δεν μέτρησε το κόστος. Δεν φοβήθηκε μην χάσει κοινό, δουλειές, «σχέσεις». Ήξερε ότι η σιωπή είναι συνενοχή  και η φωνή είναι χρέος.

Για εμάς που συχνά νιώθουμε αβοήθητοι μπροστά στην παγκόσμια αδικία, η φωνή της είναι σαν φως μέσα στο σκοτάδι. Μας υπενθυμίζει πως ακόμα κι αν δεν είμαστε πολιτικοί, ούτε δημοσιογράφοι,
μπορούμε να είμαστε άνθρωποι με συνείδηση.

Και ίσως, αυτό να είναι πιο δυνατό από όλα.

Της Νικολέτας Χρήστου