Αναρτήθηκε φωτογραφία από “δωρεά” σε οικογένειες που ζουν στη φτώχεια. Παπούτσια σκισμένα, διαλυμένα, κυριολεκτικά πεταμένα στα σκουπίδια για να δοθούν φαντάζομαι για τις γιορτές που πλησίαζαν το 2023, μόνο που αντί για τον κάδο, κατέληξαν σε σάκους «προσφοράς». Όσες φορές πέφτω σε αυτή τη φωτογραφία σας λέω ξεκάθαρα είστε τουλάχιστον απαράδεκτοι. Είναι ταπείνωση με περιτύλιγμα αλληλεγγύης.

165.000 οικογένειες στην Κύπρο ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Και κάποιοι σκέφτηκαν ότι το μόνο που έχουν να τους προσφέρουν είναι τα σκουπίδια τους. Σακούλες με κουρέλια. Παπούτσια που δεν τα φόραγες ούτε για να πετάξεις τα σκουπίδια σου. Και τρόφιμα που αν δεν φαγωθούν μέσα σε 72 ώρες, χαρίζουν σαλμονέλα δώρο.

Σοβαρά τώρα; Έτσι εννοείτε την “προσφορά”; Ξεφορτώνεστε τα άχρηστα και νομίζετε ότι κάνατε τον σταυρό σας;

Δεν είναι η πρώτη φορά που σωματεία αναγκάζονται να γράψουν το αυτονόητο: Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι σκουπιδοτενεκέδες της κοινωνίας. Δεν είναι λιγότερο άνθρωποι. Δεν είναι πολίτες β’ κατηγορίας.

Αν θες να βοηθήσεις, βοήθα σαν άνθρωπος. Όχι σαν βολεμένος που ξεφορτώνεται τα παλιά του. Όχι για το story. Όχι για το «κοιτάξτε τι καλός που είμαι». Όχι για την εκτόνωση των τύψεών σου.

• Δεν θες να τα φορέσεις εσύ; Μην τα δίνεις.
• Δεν θες να τα φας εσύ; Μην τα προσφέρεις.
• Δεν θα το έδινες στο παιδί σου; Μην το δίνεις σε κανενός.
• Αλληλεγγύη χωρίς αξιοπρέπεια δεν λέγεται αλληλεγγύη. Λέγεται κοροϊδία. Λέγεται εξευτελισμός.

Και για να το πούμε ωμά: Αν αυτό που δίνεις μοιάζει περισσότερο με σκουπίδι παρά με βοήθεια, κράτα το σπίτι σου. Δεν θα το πετάξουμε εμείς για σένα.

Η φωτογραφία που αναρτήθηκε δείχνει παπούτσια διαλυμένα, σκισμένα, κυριολεκτικά άχρηστα. Αυτό δεν είναι προσφορά. Ούτε αλληλεγγύη. Είναι προσβολή. Είναι ο ορισμός της ελεημοσύνης τύπου «ό,τι πετάω, ας το δώσω σε φτωχούς». Γιατί; Επειδή κάποιοι φαίνεται να πιστεύουν πως η φτώχεια σημαίνει και μηδενική αξιοπρέπεια. Ε, όχι.

Δεν είναι η πρώτη φορά που σωματεία αναγκάζονται να βγουν και να πουν το αυτονόητο: Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Δεν είναι οι τελικοί αποδέκτες της ντροπής σου επειδή βαριέσαι να πετάξεις τα παλιά σου ρούχα. Δεν τους αξίζουν ούτε παπούτσια-κουρέλια, ούτε τρόφιμα έτοιμα να σαπίσουν και να τους στείλουν στον γιατρό.

Η φιλανθρωπία δεν είναι ξεκαθάρισμα ντουλάπας. Δεν είναι άλλοθι για τη συνείδησή σου επειδή σε έπιασε κρίση ανθρωπιάς πριν τις γιορτές.

Ή δίνεις με σεβασμό, ή μην δίνεις καθόλου.

Και το χειρότερο; Πολλοί απ’ αυτούς που τα δίνουν, ανεβάζουν και φωτογραφία για να δείξουν, τι ακριβώς; Ότι «προσέφεραν»; Ή ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα;

Το σωματείο «Αγκαλιάζω με Αγάπη» στην Κύπρο έκανε αυτό που λίγοι τολμούν: Είχε μιλήσει ανοιχτά. Αν και δεν αρμόζουν τέτοιες αναρτήσεις στο προφίλ του σωματείου, η σιωπή πλέον δεν βοηθά. Γιατί το κακό δεν διορθώνεται. Αναπαράγεται πίσω από μια επίφαση καλοσύνης.

«Η προσφορά δεν είναι αναγκαστική. Αλλά όταν προσφέρεις, πρέπει να γίνεται με σεβασμό και αγάπη προς τον άνθρωπο που έχει ανάγκη.» Κι όμως, εδώ και πέντε χρόνια, παρ’ όλες τις προσπάθειες, συνεχίζουν να φτάνουν σκισμένα ρούχα, λεκιασμένα, παπούτσια λιωμένα, σπασμένα παιχνίδια.

Δηλαδή, σκουπίδια μεταμφιεσμένα σε φιλανθρωπία. Σοβαρά τώρα; Έτσι εννοείτε την «προσφορά»; Ξεφορτώνεστε τα άχρηστα και νομίζετε ότι κάνατε τον σταυρό σας; Αρκετά πια! Αν δεν τα θέλετε εσείς, δώστε τα στις φίλες σας ή στα παιδιά τους! Μην τα ξεφορτώνεστε στους φτωχούς σα σκουπίδια! Η φτώχεια δεν είναι ο κάδος απορριμμάτων σας!

Αυτό δεν είναι αλληλεγγύη. Είναι ντροπή.

Παπούτσια σκισμένα, ρούχα μουχλιασμένα, τρόφιμα μια μέρα πριν τη λήξη, όλα τυλιγμένα σε ένα περιτύλιγμα «καλοσύνης» και σφραγισμένα με τη σφραγίδα κάποιου σωματείου.

Μας κοροϊδεύετε; Ή μήπως πιστεύετε πραγματικά ότι οι φτωχοί είναι οι σκουπιδοτενεκέδες της κοινωνίας; Ότι αν εσείς δεν τα φοράτε, αυτοί πρέπει να τα δεχτούν με ευχαριστώ;

Λυπάμαι να σας το πω, αλλά: Η φτώχεια δεν σημαίνει έλλειψη αξιοπρέπειας. Και αν νομίζετε ότι η «βοήθειά» σας είναι να ξεφορτώνεστε τα άχρηστα, τότε δεν κάνετε δωρεά, κάνετε σκουπιδοφορτιά.