Ο Χριστόφορος Τορναρίτης είναι Κύπριος επιχειρηματίας, συγγραφέας και δημόσιο πρόσωπο, γνωστός για τις δραστηριότητές του στον επιχειρηματικό και πολιτιστικό χώρο της Κύπρου. Γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1966 στη Λευκωσία και είναι εγγονός του πρώτου Γενικού Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Κρίτωνα Τορναρίτη.

Σπούδασε Νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά η επαγγελματική του πορεία τον οδήγησε στον επιχειρηματικό χώρο. Ίδρυσε την εταιρεία Eurofood Manufacturers στη Ρουμανία το 1993 και την πρώτη κυπριακή καπνοβιομηχανία Raquel Ltd στην Κύπρο το 2005. Παράλληλα, διατέλεσε πρόεδρος του Ολυμπιακού Λευκωσίας (1999–2004) και της Κυπριακής Σκακιστικής Ομοσπονδίας (2008–2021). Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται ενεργά σε κοινωνικά μέσα, τηλεοπτικές εμφανίσεις και συγγραφή, με θεματολογία γύρω από την προσωπική ενδυνάμωση και τη «συναισθηματική αφύπνιση». Είναι γνωστός και με το ψευδώνυμο “NeverSurrender”, το οποίο αποτελεί και τίτλο του πρώτου του βιβλίου.

Πρόσφατα, σε ανάρτησή του, αποκάλυψε ότι δέχεται «σοβαρές πιέσεις» για να προχωρήσει στην ίδρυση ενός κινήματος «συναισθηματικής αφύπνισης του λαού της Κύπρου». Όπως αναφέρει, είναι κάτι που επιχειρεί εδώ και 16 χρόνια με τις εκπομπές και τις δημόσιες παρεμβάσεις του. Δηλώνει ότι δεν τον ενθουσιάζει αυτή η ιδέα, γιατί «με τα ψέματα δεν τα πάει και τόσο καλά», αλλά νιώθει πια ότι «είναι χρέος του».

Επιτρέψτε μου, με σεβασμό, να εκφράσω κάποιες σκέψεις.

Πρόκειται για ένα φαινόμενο που παρατηρείται συχνά στην κοινωνία μας: κάποιοι άνθρωποι –προικισμένοι ίσως με αυτοπεποίθηση ή προβολή τοποθετούν εαυτούς στον ρόλο του «αφυπνιστή», του «μεσσία», του «διαφωτιστή» ενός λαού που κοιμάται βαθιά και περιμένει τη σωτηρία. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται («χρέος», «αφύπνιση», «η στιγμή έφτασε») αγγίζει μεσσιανικά σχήματα που θυμίζουν λιγότερο δημοκρατικό διάλογο και περισσότερο ρητορική θεατρικότητας και ηθικής υπεροχής.

Ουσιαστικά στα δικά μου μάτια τέτοιε λέξεις ερμηνεύονται: «Εγώ είμαι ξύπνιος. Εσείς κοιμάστε. Ήρθα να σας σώσω». Αλλά ποιος το αποφάσισε αυτό; Ποιος όρισε ότι ο λαός «κοιμάται» και ποιος εκχώρησε σε κάποιον την εντολή να τον «ξεσηκώσει»;

Κι όταν αυτή η “αφύπνιση” περιορίζεται σε Facebook posts, βιντεάκια και επιδερμικές δηλώσεις, τότε το αποτέλεσμα είναι περισσότερο ψυχαγωγία με μανδύα σοβαρότητας παρά ουσιαστική κοινωνική αλλαγή. Η πραγματική αφύπνιση είναι συλλογική. Δεν έρχεται ούτε με likes ούτε με παραληρηματικά stories. Έρχεται με θεσμούς, αλήθειες, δράση και διάλογο.

Επίσης, η δήλωση «δεν τα πάω καλά με τα ψέματα» όταν περιβάλλεται από ένα μύθο αυτοαναφορικότητας, είναι τουλάχιστον ειρωνική. Γιατί όταν παρουσιάζεις τον εαυτό σου σαν μοναδικό εκφραστή της αλήθειας, είναι πολύ πιθανό να αρχίσεις να φτιάχνεις έναν δικό σου κόσμο, όχι λιγότερο ψευδή από εκείνον που επικρίνεις.

Ο λαός δεν είναι βρέφος που ζητά να του τραγουδήσεις νανουρίσματα ή να του πεις πότε και πώς να «ξυπνήσει». Ο λαός έχει κρίση, και κυρίως, μνήμη. Ξέρει πότε τον υποτιμούν. Και έχει δει πολλούς αυτόκλητους “ηγέτες” να έρχονται και να φεύγουν.

Και επειδή τίποτα δεν λέγεται τυχαία, επιτρέψτε μου να προσθέσω: Αν κάποιος πραγματικά θέλει να μπει στην πολιτική, ας το πει ξεκάθαρα. Δεν είναι κακό. Έτσι κι αλλιώς, από το 1990 και μετά, ο κυπριακός λαός έχει «δει και πάθει» αρκετά. Δεν τον τρομάζει πια τίποτα. Το μόνο που απομένει, είναι η αλήθεια και η συνέπεια.

Οπότε, αν πραγματικά πιστεύετε ότι ήρθε η στιγμή τότε μπείτε. Ειλικρινά. Όχι για να αφυπνίσετε τον λαό  αλλά για να δοκιμάσετε αν αντέχετε το βάρος της ευθύνης και της πραγματικής λογοδοσίας. Η πολυφωνία ΣΤΗΝ πολιτική, δεν έβλαψε κανένα, έτσι: