Ήταν μια μικρή φλόγα. Μια μικρή εστία. Κάποιος κάτοικος είδε εκείνο το σημείο μηδέν, εκεί που άναψε η φωτιά. Μια σπίθα που ίσως, με μια απλή μπουκάλα νερό, να έσβηνε εύκολα. Υπάρχει φωτογραφία. Υπάρχουν μαρτυρίες. Υπάρχουν φωνές που φώναξαν βοήθεια. Κι όμως, αγνοήθηκαν. Για μια ακόμα φορά.

Ο κοινοτάρχης των Μαλιών, Άριστος Αθηνή, ήταν ο πρώτος άνθρωπος που είδε την πυρκαγιά. Υπέδειξε το σημείο 0 από το οποίο ξεκίνησε η πυρκαγιά…

Σε τούτο τον τόπο, οι ενδείξεις πετιούνται στα σκουπίδια, οι κραυγές πνίγονται στην αδιαφορία, και οι άνθρωποι αφήνονται να παλεύουν μόνοι. Από την πρώτη στιγμή, αντί για βοήθεια, χτύπησαν καμπάνες. Σαν να ζούσαμε σε άλλη εποχή. Δεν λειτούργησε το 112. Δεν υπήρξε καμία ενημέρωση στα social. Ούτε μια προειδοποίηση.

Ο κόσμος δεν έτρεξε γιατί άκουσε συναγερμό, έτρεξε γιατί είδε τον καπνό να υψώνεται στον ουρανό. Κι εκεί, στη μέση της στάχτης και του καπνού, εμφανίστηκαν οι πρώτοι.

Οι «νερουλάδες». Εθελοντές, απλοί άνθρωποι από τα χωριά και τις γύρω περιοχές, χωρίς κράτος να τους κατευθύνει, χωρίς διαταγές. Φόρτωσαν τα αυτοκίνητά τους με νερό, ντεπόζιτα, μπουκάλες, λάστιχα, και έτρεξαν στο μέτωπο της φωτιάς. Στα τυφλά. Στο άγνωστο. Με μοναδικό όπλο την αγάπη τους για αυτή τη γη.

Τους είδατε στις τηλεοράσεις. Δεν τους άκουσε η πολιτική. Δεν είχαν μικρόφωνα στα χέρια τους. Μόνο τις βρώμικες, κουρασμένες τους πλάτες. Σκυφτές από το βάρος, το τρέξιμο, και τον καπνό που μύριζε απελπισία.

«Την κολοκυθιά θα παίξουμε τώρα; Ποιος ήταν πρώτος; Ποιος δεύτερος; Αν ο πυροσβέστης είχε νερό ή όχι;»

Όχι. Δεν είναι ώρα για τέτοια. Δεν είναι ώρα για παζάρια και δικαιολογίες. Όταν η φωτιά καίει την ψυχή και τη γη, η πολιτεία έλειπε. Η πολιτική μόνο χώριζε.

Η Κύπρος που σώθηκε είναι η Κύπρος των νερουλάδων. Η Κύπρος που σηκώθηκε στα πόδια της, που αγκάλιασε τον διπλανό της, που έγινε μια γροθιά. Όχι κόμματα. Όχι σφραγίδες. Όχι μικρόφωνα.

Η Κύπρος της ανάγκης, της αλληλεγγύης, της δράσης.

Η Κύπρος που δίνει «νερό»  κυριολεκτικά και μεταφορικά  σε κάθε πληγή, σε κάθε σπίθα που απειλεί να καεί. Δεν έχετε όνομα. Δεν σας ξέρουμε.  Δεν ζητήσατε εύσημα. Δεν ζητήσατε μπράβο. Σταθήκατε εκεί που έλειπαν οι άλλοι.

Εσείς, οι «νερουλάδες», πατήσατε το σύστημα με στάχτη στις μπότες σας. Δεν φοβηθήκατε. Δεν περιμένατε. Δεν ρωτήσατε «πού είναι το κράτος». Γίνατε το κράτος, για λίγες ώρες, το κράτος που δεν υπήρξε.

Και ενώ τρέχατε να σώσετε γη και ζωές, το βαν με τα ραντάρ, αντί να βοηθήσει, έγραφε πρόστιμα. Σε ανθρώπους που κουβαλούσαν την πραμάτεια τους. Σε εθελοντές που πάλευαν με τις φλόγες, που έδιναν το αίμα τους για τον τόπο. Κανείς δεν θα σας ψάξει. Δεν θα σας καλέσει καμία αρχή.

Θα μείνετε μόνοι, με τις εικόνες που δεν φεύγουν ποτέ: Τις καμένες γάτες στις αυλές, τα αγριοπούλια πεσμένα στους δρόμους, τους παππούδες που έκλαιγαν σιωπηλά, τους νέους που κοιτούν στάχτες.

Κι όμως, εκεί επιλέξατε να σταθείτε.Ούτε αριστεροί, ούτε δεξιοί. Ούτε πράσινοι, ούτε γαλάζιοι. Απλοί. Ανθρώπινοι. Σιωπηλοί. Σας είδαμε. Όχι με τα μάτια, με την ψυχή.

Και αν μια μέρα σωθεί αυτή η πατρίδα, θα είναι γιατί υπήρξατε εσείς  οι «νερουλάδες». Οι άνθρωποι που έδωσαν νερό, όταν όλοι ΜΗΝ ΠΩ ΤΙ…

Της Νικολέτας Χρήστου