Ευτυχώς που μεγάλωσα σε πισινά ενα χρόνο μετά την εισβολή. Μπροστά από ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Το στρώμα μου στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι του πατέρα και της μητέρας. Κι εκείνη η κουρτίνα, που χώριζε την κουζίνα από την κρεβατοκάμαρα, μου έμοιαζε με παλάτι. Απλή, μαγική. Ένας κόσμος να περάσεις απέναντι.

Μεγάλωσα με μυρωδιές φαγητού, ήχους ραδιοφώνου, φωνές από αυλές. Μεγάλωσα χωρίς πολλά, αλλά με αγάπη. Μεγάλωσα βλέποντας και μαθαίνοντας να σιωπώ.

Όταν πήγα σχολείο, η διαδρομή ήταν μικρή Οδύσσεια. Και όταν δεν πήγαινα, βρισκόμουν στο ΡΙΚ, στη δουλειά του παππού. Κρυβόμουν κάτω από γραφεία. Έμπαινα στα στούντιο. Ήμουν αόρατη, και μ’ άρεσε.

Νόμιζα πως τα ήξερα όλα. Εκτός από το να διαλέγω. Το να με επιλέγω. Το να λέω «όχι». Το να λέω «ως εδώ».

Η ζωή με έκανε ανελκυστήρα: Πάνω–κάτω, μέσα σε αλήθειες και σε σιωπές. Γελούσα πάντα. Γιατί έτσι είχα μάθει.Γιατί έτσι νόμιζα πως πρέπει. Μα η ψυχή, όταν γελά για να επιβιώσει, κουράζεται.

Κάποιοι με είδαν δυνατή και με άφησαν στη μέση. Δεν πειράζει. Τώρα πια ξέρω ότι δεν ήταν για εδώ. Ούτε για μένα.

Έρωτες; Ήρεμοι, λιγοστοί, ήσυχοι. Της εποχής: «Σε είδα, με είδες, πάμε στον παπά». Δεν το μετάνιωσα. Ούτε το μετά. Γιατί ήμουν εκεί με αλήθεια.

Φίλοι; Όσοι έμειναν από τα 17 μέχρι τώρα, εδω. Ξέρουν να με διαβάζουν. Ξέρουν πότε σωπαίνω από κούραση και πότε από βάθος. Ξέρουν πότε έγινα κυνική, και γιατί.

Και τα παιδιά μου…Α, τα παιδιά μου. Η αρχή και το τέλος μου.  Και οι γονείς μου. Οι ήσυχες ρίζες μου. Το στήριγμά μου, χωρίς φασαρία. Αυτοί που δεν με διόρθωσαν ποτέ όταν ήμουν ο εαυτός μου.

Και τώρα, στα 50 μου, στα πιο ουσιαστικά μου γενέθλια, δεν χωράνε πολλοί. Χωράνε λίγοι. Μετρημένοι. Όσοι άντεξαν το φως και το σκοτάδι μου. Όσοι δεν τρόμαξαν όταν δεν χαμογελούσα. Όσοι δεν με ήθελαν μικρότερη, πιο ήσυχη, πιο “βολική”.

Οι αντοχές μου δεν είναι πια για να σας πείσω.
Είναι για μένα. Για όσους στάθηκαν.
Για όσους δεν μου ζήτησαν να μικρύνω για να χωρέσουν δίπλα μου.

Χρόνια μου πολλά.
Για τις πληγές που έγλειψα μόνη.
Για τα “δεν πειράζει” που κατάπια.
Για τις σιωπές που έκανα λέξεις.
Και για τις λέξεις που κράτησα μέσα μου, για να μην πονέσει κανείς άλλος.

Χρόνια μου πολλά.
Για τα ξενύχτια που ήταν αγρύπνια ψυχής.
Για τα πρωινά που σηκώθηκα ενώ η ζωή με κρατούσε ξαπλωμένη.
Για τα “όχι” που άργησα να πω.
Για τα “ναι” που δεν με εξέφραζαν.

Γιατί πια ξέρω:
Δεν είναι υποχρέωσή μου να εκπαιδεύω ανθρώπους να με αγαπούν σωστά.

Χρόνια μου πολλά.
Για όλα όσα έμαθα.
Και για όλα εκείνα που έρχονται  κι αυτή τη φορά θα τα περιμένω με τη σοφία του πόνου και την ησυχία της αποδοχής.

Χρόνια μου πολλά.
Για όσα άφησα.
Για όσα έμειναν.
Και κυρίως:
Για όσα επιλέγω πια να κρατώ. Σαν προσευχή.

Για όσους και όσες μου έχουν πει αυτο το Χρόνια πολλά το κράτησα.
Όχι απλώς στη λίστα των ευχών, αλλά μέσα μου. Γιατί σε αυτή την ηλικία, δεν κρατάς απλώς επαφές, κρατάς ψυχές. Όσες σε ένιωσαν χωρίς λόγια. Όσες δεν τρόμαξαν από το βάθος σου. Όσες στάθηκαν, απλά, ανθρώπινα, αληθινά.

Σας διάβασα και σας ευχαριστώ τόσο πολύ.

Νικολέτα Χρήστου