Μαγκιά είναι πώς το κάνεις, και όχι πώς φαίνεται ότι το κάνεις. Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος. «Το θέμα είναι πώς το κάνεις», μπορεί για ορισμένα πονηρά μυαλά να οδηγεί αλλού, αλλά εδώ αποκτά το αληθινό του νόημα. Γιατί η ουσία βρίσκεται στις πράξεις και όχι στις εντυπώσεις.

Κι αν κάποιες γυναίκες έχουν ήδη φροντίσει να ξεφτιλίσουν τον εαυτό τους, βάζωντας έτσι μαζί στο ίδιο τσουβάλι,και εκείνες που πραγματικά λάμπουν. Που η δράση τους γεννιέται από εσωτερική γνησιότητα και όχι από ανάγκη προβολής. Αυτές οι γυναίκες προσφέρουν με τρόπο αληθινό και αφήνουν πίσω τους ένα αποτύπωμα που δεν έχει ανάγκη από στημένα φώτα και κάμερες.

Αντίθετα, υπάρχει κι η άλλη κατηγορία. Εκείνες που επιμελώς χτίζουν εικόνες με φιλανθρωπικά γκαλά, στημένα χαμόγελα και φωτογραφίες δίπλα σε ισχυρά πρόσωπα. Εκείνες που βλέπουν την κοινωνική προσφορά όχι σαν πράξη ουσίας, αλλά σαν στρατηγική. Μια επένδυση σε κοινωνικό κεφάλαιο, με μοναδικό στόχο όχι τη βελτίωση της κοινωνίας, αλλά την ενίσχυση της προσωπικής τους ατζέντας.

Τα καθημερινά τους «προβλήματα» δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική ζωή του κόσμου γύρω τους. Από την οικιακή βοηθό που δεν σφουγγάρισε σωστά το play room, μέχρι το στρασάκι που ξεκόλλησε από το νύχι στο σαλόνι ομορφιάς. Μια πραγματικότητα επιφανειακή, γεμάτη λεπτομέρειες αισθητικής, αλλά εγγενώς άδεια από ουσία. Και μέσα σε όλο αυτόν τον μικρόκοσμο, καλλιεργείται η επόμενη φιλοδοξία: Η πολιτική εξουσία.

Γιατί, μετά από τόσες φωτογραφίες, τόσα events, τόση «κοινωνική δράση», τι απομένει; Η Βουλή. Η πολιτική καριέρα που, στη σκέψη τους, θα λειτουργήσει σαν σφραγίδα της αξίας τους. Μόνο που η πολιτική δεν είναι η φυσική συνέχεια ενός κοσμικού σαλονιού. Δεν είναι απλά ένα κοσμικό πάρτι με πιο σοβαρό τίτλο. Είναι η απόλυτη μορφή υπηρεσίας προς την κοινωνία.

Και σε αυτήν την υπηρεσία δεν φτάνουν ούτε τα πτυχία, ούτε οι χορηγοί, ούτε οι γνωριμίες. Χρειάζεται κάτι που δεν αγοράζεται και δεν δανείζεται: Ήθος. Η αληθινή κατανόηση της καθημερινότητας των πολιτών, της πάλης τους, των αγώνων τους, των ονείρων τους.

Οι ψηφοφόροι σήμερα είναι πιο διακριτικοί από ποτέ. Ξέρουν να ξεχωρίζουν ανάμεσα σε μια καλλιτεχνημένη εικόνα και σε μια αυθεντική παρουσία. Αναζητούν ανθρώπους που τους μοιάζουν, που μιλούν τη γλώσσα τους, που έχουν ζήσει τις ίδιες μάχες. Ανθρώπους που η δύναμή τους δεν προέρχεται από το πορτοφόλι ή τις δημόσιες σχέσεις, αλλά από την προσωπική εμπειρία και την αξία τους.

Η πραγματική ηγεσία ξεπροβάλλει από την αυθεντικότητα και την ακεραιότητα. Όχι από μια στημένη φωτογραφία. Όχι από μια φιλανθρωπία-βιτρίνα. Όχι από τη ματαιοδοξία που κρύβεται πίσω από τα φώτα.

Το ερώτημα που έχουμε μπροστά μας είναι απλό: Ποιος φαίνεται και ποιος είναι; Η απάντηση σε αυτό δεν θα δοθεί στις κάλπες, αλλά θα ζήσει στην καθημερινότητα μας για τα επόμενα χρόνια.