Υπάρχουν στιγμές που μια εικόνα στην οθόνη σταματά να είναι ψηφιακό περιεχόμενο και μεταμορφώνεται σε καθρέφτη. Αντικατοπτρίζει κάτι που δαγκώνει βαθιά, έναν ίσιο που δεν εύχεται κανείς να δει. Την κοίταξα όχι με την ουδέτερη ματιά του παρατηρητή, αλλά με εκείνο το άγχος στη θωρακική κοιλότητα που συναντάς μόνο όταν κάποια ιστορία σου μιλάει χωρίς λόγια, λες και φέρνει ο ίδιος αέρας την αίσθηση ότι κάτι έχει σπάσει ανεπανόρθωτα.

Όταν η πραγματικότητα αντιστέκεται στην απόδειξη, ο κόσμος γίνεται ένας λαβύρινθος από σιωπές. Οι θεσμοί μοιάζουν με αγάλματα, οι επίσημες απαντήσεις είναι κενές και οι πιο διαυγείς αλήθειες ακούγονται συχνά σαν ηχώ σε εγκαταλελειμμένα δωμάτια του διαδικτύου. Αλλά πιο κάτω από τα τεκμηριωμένα γεγονότα, υπάρχει πάντα ο ανθρώπινος παλμός της μαρτυρίας.

Για μένα, η  Annie Alexui αυτή η γυναίκα δεν είναι απλώς μια φωνή που μιλάει, αλλά μια σύγχρονη εκδοχή του παραμυθιού του «Κοριτσιού με τα σπίρτα».

Ένα παιδί που αναγκάστηκε να ωριμάσει μέσα στη νύχτα, σ΄ένα περιβάλλον όπου η παιδική ηλικία αντικαταστάθηκε από την ανάγκη επιβίωσης, κρατώντας όχι παιχνίδια, αλλά ένα κουτί σπίρτα ως το μοναδικό της εργαλείο.

Κάθε φορά που ανάβει ένα σπίρτο, είναι σαν να προφέρει μια λέξη, να ξετυλίγει μια μνήμη, να ριχνει μια πέτρα στην ήρεμη επιφάνεια της καθημερινότητας.

Μια μικρή, τρεμούλιαστη φωτιά που για μια στιγμή ζεσταίνει το κρύο μέσα της και φωτίζει αντιλαλούντα πρόσωπα σε μια σκοτεινή αίθουσα.

Η στιγμή που απεικονίζεται να κρατάει το διαβατήριό της αυτό το ασήμαντο μπλε τετραγωνάκι που μετατράπηκε σε εισιτήριο για μια νέα, μακρινή αρχή είναι ίσως η πιο βαθιά συμβολικά. Εκεί, η προσωπική της ιστορία ξεφεύγει από τα όρια μιας απλής καταγγελίας. Γίνεται η ενσάρκωση του πρόσφυγα, του ανθρώπου που καταφεύγει σε μια γήινη άκρη, ελπίζοντας ότι εκεί η παγετώδης πνοή του παρελθόντος δεν θα μπορεί πλέον να τον φτάσει.

«Δεν μας συγκινεί πάντα η αλήθεια ως αδιαμφισβήτητο γεγονός, αλλά η αλήθεια ως μια ανάγκη της ψυχής. Η ανάγκη να νιώσουμε ότι η δικαιοσύνη υπάρχει ως δυνατότητα, ακόμα και κάπου πέρα από τους ορίζοντές μας.»

Είναι πολύ εύκολο να καταντήσουμε καύσιμο για τη φωτιά. Τα κοινωνικά δίκτυα τρέφονται από την ένταση της σπίθας, είναι θεαματική, προκαλεί αντίδραση, μας ωθεί να βγάλουμε φωνή. Όμως, η πραγματική ελευθερία  η «πυρκαγιά» που θα κάψει τις βαθιές ρίζες μιας κακοποίησης  απαιτεί κάτι πολύ διαφορετικό: Χρόνο, υπομονή και στοιχεία που δεν σβήνουν με το πρώτο ρεύμα αέρα.

Οφείλουμε σ’ αυτήν τη γυναίκα  και σε κάθε άτομο που μοιράζεται μια παρόμοια ιστορία κάτι περισσότερο από μια παρορμητική ανάρτηση: Την ευαισθησία να τιμήσουμε τον πόνο της, χωρίς να τον μετατρέπουμε σε δημόσιο θρίαμβο. Την ψυχραιμία να ακούμε προσεκτικά, χωρίς να αφήνουμε τα συναισθήματα να σκοτώσουν την κριτική σκέψη. Την ασφαλή αγκαλιά της κατανόησης, χωρίς ποτέ να ξεχνάμε ότι η πιο αληθινή συμπαράσταση ορισμένες φορές απαιτεί και τη δύσκολη δουλειά της διαπίστωσης.

Το κείμενο δημοσιεύεται μετά την ευγενέστατη συγκατάθεση της Άννυ, την οποία ευχαριστώ θερμά.

Της Νικολέτας Χρήστου