Αν η πολιτική ήταν ολυμπιακό άθλημα, η Κύπρος θα έπαιρνε χρυσό για τη συμμετοχή. Με 25‑27 κόμματα και κινήσεις να ζεσταίνουν τις μηχανές τους για τις εκλογές του 2026, το ερώτημα δεν είναι μόνο «ποιον να ψηφίσεις», αλλά «πώς χωράνε όλοι αυτοί σε ένα νησί που το γυρίζεις σε δύο ώρες;».

Το «παράλογο» της στατιστικής: Κύπρος vs Ινδία

Για να καταλάβουμε το μέγεθος της υπερβολής, ας κάνουμε μια αναγωγή που προκαλεί χαμόγελα: Στην Ινδία, με πληθυσμό περίπου 1,4 δισεκατομμύρια, αν είχαν την κυπριακή αναλογία κομμάτων, θα έπρεπε να υπάρχουν 28.000 κόμματα! Αντ’ αυτού, υπάρχουν «μόνο» περίπου **2.500 κόμματα», και μάλιστα με αρκετά αυστηρά εκλογικά όρια.

Στην Κύπρο, αντιστοιχεί ένα κόμμα για κάθε 50.000 ανθρώπους. Με άλλα λόγια, ακόμα και μια μικρή κερκίδα σ’ ένα μεγάλο ευρωπαϊκό γήπεδο ποδοσφαίρου θα μπορούσε να ιδρύσει το δικό της κόμμα και να μπει στις λίστες για τις εκλογές.

Ο «τοίχος» του 3,6%: Πόσοι θα επιζήσουν;

Παρά την πληθώρα επιλογών, η είσοδος στη Βουλή δεν είναι εγγυημένη για όλα τα κόμματα. Ο νόμος βάζει ένα εκλογικό όριο 3,6%, που σημαίνει ότι μόνο λίγα κόμματα θα καταφέρουν να περάσουν.

Για να το βάλουμε σε προοπτική, συγκρίνοντας με άλλες χώρες: στην Κύπρο, με πληθυσμό 1,37 εκατομμύρια περίπου, το εκλογικό όριο είναι 3,6%. Στην Ελλάδα, με 10,4 εκατομμύρια κατοίκους, το αντίστοιχο όριο είναι 3%. Στη Γερμανία, με 83 εκατομμύρια ανθρώπους, το όριο είναι 5%. Στην Ολλανδία, με 17,5 εκατομμύρια κατοίκους, το εκλογικό όριο είναι σχεδόν μηδενικό, 0,67%, ενώ στο Ισραήλ, με 9,3 εκατομμύρια, είναι 3,25%.

Παρά το γεγονός ότι οι άλλες χώρες έχουν πολύ μεγαλύτερο πληθυσμό, η Κύπρος ξεχωρίζει για τον μεγάλο αριθμό κομμάτων σε σχέση με τον πληθυσμό της και τον περιορισμένο χώρο που έχει στη διάθεσή της.

Μια σκηνή γεμάτη φωνές

Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική σκηνή που μοιάζει με μικρό ευρωπαϊκό θέατρο γεμάτο δεκάδες φωνές. Μικρά κόμματα, κινήσεις και παρατάξεις προσπαθούν να βρουν το δικό τους χώρο στο πολιτικό γήπεδο, ενώ οι ψηφοφόροι πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα σε δεκάδες επιλογές.

Η Κύπρος, λοιπόν, μπορεί να είναι μικρή σε μέγεθος, αλλά η πολιτική της είναι πραγματικά μεγάλη και πολυφωνική, και μια μικρή χώρα με μεγάλο αριθμό συμμετοχών, που δικαίως θα έπαιρνε χρυσό για την πολυκομματική της σκηνή.

Στο τέλος της ημέρας

Η πολυφωνία είναι υγεία. Αλλά όταν οι φωνές γίνονται τόσες πολλές που θυμίζουν οχλαγωγία σε παζάρι, το ρίσκο είναι μεγάλο. Πόσοι από αυτούς τους 27 «σωτήρες» θα βρουν τελικά το κλειδί της Βουλής και πόσοι θα μείνουν απλώς με τη σφραγίδα του κόμματος στο συρτάρι και ένα ψηφοδέλτιο που θα μοιάζει περισσότερο με ταπετσαρία;