Το 1991, ο Κώστας Βιολάρης το πήρε πατριωτικά ή μάλλον οικογενειακά και είπε να διεκδικήσει το εισιτήριο για τον 36ο Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision, που θα γινόταν στη Ρώμη. Αλλά όχι μόνος του! Στην αποστολή συμμετείχε όλο το σόι: Τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός ο ίδιος, στα φωνητικά η Σούλα Βιολάρη, στο χορευτικό η Ρούλα Βιολάρη και η Ελίζα Κυριάκου, και στην ενορχήστρωση (ναι, σωστά μαντέψατε) ο Κώστας Βιολάρης!

Η παρουσίαση της βραδιάς έγινε από την Εύη Παπαμιχαήλ, η οποία, με τη γνωστή της σοβαρότητα, ανακοίνωσε το τραγούδι τους: «Εν η μάνα μου που φταίει». Τίτλος που σίγουρα έκανε πολλές Κύπριες μάνες να αναρωτηθούν: «Ίντα που έκαμα πάλε;».

Η συμμετοχή αυτή δεν ήταν μια συνηθισμένη προσπάθεια. Μια απόλυτα δεμένη οικογενειακή ομάδα, όπου όλοι έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό για να φέρουν κάτι ξεχωριστό στη σκηνή.

Οι στίχοι του τραγουδιού έδιναν μια δυνατή εικόνα:

«Μια κυπριοπούλλα με θκιο μάθκια λέιζερ,

έκρουσεν τα ούλλα, έρεξεν τζιαι εθέρισεν».

Μια ιδιαίτερη περιγραφή που συνδύαζε ρομαντισμό, υπερφυσικές ικανότητες και αγροτικές μεταφορές. Ήταν μια πρόταση που ξεχώριζε για την κυπριακή διάλεκτο και τη δυναμική της αφήγηση. Ένα τραγούδι-εμπειρία, μια ιστορία πάθους, οπτικής ακτινοβολίας και γεωργικής μεταφοράς.

Παρά την προσπάθεια και την οικογενειακή αφοσίωση, το τραγούδι δεν κατάφερε να κερδίσει την επιτροπή. Το εισιτήριο για τη Ρώμη πήρε τελικά το «SOS» της Έλενας Πατρόκλου, αφήνοντας την οικογένεια Βιολάρη εκτός Eurovision.

Παρόλο που δεν ταξίδεψαν στη Ρώμη, η οικογένεια Βιολάρη κατάφερε να αφήσει το δικό της στίγμα στην ιστορία των κυπριακών προεπιλογών. Ένας διαγωνισμός, ένα τραγούδι, μια αδικημένη κυπριοπούλλα και μια μάνα που, μέχρι σήμερα, ίσως να μην έχει καταλάβει γιατί φταίει.

Της Νικολέτας Χρήστου