Μια ακόμη κατασκευή από τις παιδικές μας αναμνήσεις μετατράπηκε σε μια χούφτα χώμα και σίδερα. Κατεδαφίστηκε το γνωστό περίπτερο «Δρακουμέλ» στον Στρόβολο, στη Λευκωσία. Ξεκίνησε τη ζωή του το 1985 ως λούνα παρκ, ένα σημείο γεμάτο γέλια, φωνές και χαρά. Τη δεκαετία εκείνη, τα «Στρουμφάκια» ήταν η μεγάλη μόδα, αλλά επειδή ήδη υπήρχε άλλο λούνα παρκ με αυτό το όνομα, οι δημιουργοί αποφάσισαν να δώσουν στον χώρο το όνομα του Δρακουμέλ, του «κακού», που τελικά έμελλε να γίνει κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης.

Φωτο- sigmalive

Με τα χρόνια, το λούνα παρκ έγινε περίπτερο, αλλά η ψυχή του παρέμεινε η ίδια. Μικροί και μεγάλοι περνούσαν από εκεί, συνδέοντας τη ζωή τους με αυτό το μικρό, μαγικό σημείο της πόλης. Όμως, η μοίρα του «Δρακουμέλ» ακολούθησε την πορεία κι άλλων θρυλικών χώρων, όπως το Λούνα Παρκ «Τίβολι», το οποίο έκλεισε υπό τη σκιά δικαστικών μαχών και εγκατάλειψης.

Το «Τίβολι», ιδρυμένο το 1967 από τον Περικλή Χριστοφίδη, υπήρξε το σήμα κατατεθέν της κυπριακής ψυχαγωγίας. Ήταν ο χώρος όπου γονείς έβλεπαν τα παιδιά τους να γελούν, όπου φίλοι μοιράζονταν στιγμές ξεγνοιασιάς. Ο ίδιος ο Περικλής, εμπνευσμένος από ένα ταξίδι στην Ευρώπη, αποφάσισε να φέρει στην Κύπρο την εμπειρία ενός λούνα παρκ που να γεμίζει χαρά και ελπίδα.

Δυο μέρες μετά την τουρκική εισβολή, κατά την ημέρα της εκεχειρίας, ο Περικλής πήγε στο «Τίβολι» για να δει αν είχε απομείνει κάτι. Ήξερε ότι το πάρκο, κοντά στο αεροδρόμιο Λευκωσίας, βρισκόταν σε επικίνδυνο σημείο. Εκεί αντίκρισε σκηνές που δεν θα ξέχναγε ποτέ: Άρματα με ελληνικές σημαίες, τοποθετημένα από τους Τούρκους για παραπλάνηση, νεκρούς στρατιώτες, αλλά και 48 αιχμαλώτους στην πίστα του λούνα παρκ, που είχαν περάσει 24 ώρες στην απόλυτη αγωνία. Κάποιοι από αυτούς επέστρεψαν, ζωντανοί, από τη θύελλα της εισβολής.

Και όμως, το κράτος, αντί να προστατεύσει αυτόν τον εμβληματικό χώρο, όχι μόνο τον σφράγισε, αλλά και τον άφησε να χαθεί στη λήθη. Έναν χώρο που δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία, αλλά κομμάτι της ταυτότητας και της ιστορίας μας. Αντί να βρει τρόπους να τον αναδείξει και να τον διατηρήσει ως μνημείο πολιτισμού, παραχώρησε τη θέση του στην εγκατάλειψη.

Φωτο – thecypriottraveler

Η μνήμη αυτών των χώρων ζει για πάντα στις καρδιές όλων όσων έζησαν τις ανεπανάληπτες στιγμές που χάρισαν. Γιατί δεν είναι τα παιχνίδια ή οι τοίχοι που μένουν, αλλά τα γέλια, οι στιγμές και οι αναμνήσεις.

Κύρια φωτο: deviantart.com