Αστείο. Πόσο πραγματικά αστείο είναι να θες να ζήσεις έναν αληθινό κόσμο, κι αυτός να σε σπρώχνει σε μια εικονική πραγματικότητα. Να θες να βρίσεις, να πεις ακριβώς αυτό που νιώθεις, σ’ αυτόν ή σ’ αυτήν που θες, και να μην μπορείς. Γα@@@ την εικονική πραγματικότητα που μας έχει εγκλωβίσει.

Ποιος μιλάει για ηθική και ποιος για ηθικολογία; Μπορεί κάποιος, αντικειμενικά, να πει; Αυτός που, την ώρα που η γυναίκα του προσέχει το βρέφος, στέλνει μηνύματα στην κολλητή της; Ποιος μπορεί να κρίνει τη γυναίκα που ξεφτιλίζεται, κυριολεκτικά, με βρακιά και ξεβράκωτα ενδύματα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσει λίγη σημασία;

Και είναι εκείνες οι γα@@@ πληγές που δεν κλείνουν. Όχι γιατί υπάρχει αγάπη  προς Θεού! Υπάρχουν κι αυτοί οι άνθρωποι που, ακριβώς αυτή τη στιγμή, κάθονται σε έναν καναπέ και θέλουν να τον γεμίσουν με στιγμές, με χαμόγελα, με μπούρδες.

Και είναι και οι άλλοι. Αυτοί που επέλεξαν να βγάλουν τον πραγματικό σκασμό. Να μη μιλήσουν. Να μη πουν ποτέ αλήθειες.

Εσάς σας πάω με τα χίλια. Σας το ορκίζομαι. Όσες λέξεις κι αν πείτε, όσα μηνύματα κι αν γράψετε, στον ίδιο παρονομαστή θα καταλήξουν όλα. Είναι αυτοί οι σκατόψυχοι τα έχουμε ξαναπεί. Αυτοί που μπέρδεψαν τη ζωή τους με τις ζωές των άλλων. Τις έχουν καταστρέψει, την ώρα που αυτοί κοιμούνται.

Παραδίδω το σώμα μου. Για άλλες τόσες μαχαιριές. Και άλλες τόσες σιωπές.

Σιωπές που βαραίνουν σαν τσιμέντο στο στήθος.
Σιωπές που δεν είναι κενές, αλλά γεμάτες ουρλιαχτά που κανείς δεν ακούει.
Σιωπές που κόβουν πιο βαθιά από τις λέξεις.
Σιωπές που κοιμούνται δίπλα σου κάθε βράδυ και ξυπνάνε πρώτες το πρωί.

Σιωπές που γίνονται τοίχοι.
Τοίχοι που σε φυλακίζουν μέσα στις ίδιες σου τις σκέψεις.
Σκέψεις που δεν θα ειπωθούν ποτέ, γιατί η αλήθεια δεν χωράει πουθενά.

Και ξέρεις τι είναι το χειρότερο;
Ότι αυτές οι σιωπές δεν είναι δικές μου μόνο.
Είναι παντού.
Σε σένα. Σε μένα. Σ’ αυτούς που γελάνε πιο δυνατά, γιατί φοβούνται μην ακουστεί η σιωπή τους.

Αλλά κάποια στιγμή, οι σιωπές γίνονται κραυγές.
Και τότε… δεν θα είναι κανείς εκεί να ακούσει.

Της Νικολέτας Χρήστου