Ένα βίντεο έπεσε στην αντίληψή μου και με γέμισε ανάμεικτα συναισθήματα. Σ’ αυτό, η Κυριακή Μανουσάκη μιλά για τον σχολικό εκφοβισμό που βίωνε η 10χρονη κόρη της για καιρό, μέχρι που βρήκε το θάρρος να μιλήσει.

Παρακολουθώντας τη μαρτυρία της μητέρας για τον σχολικό εκφοβισμό που βίωσε η 10χρονη κόρη της, νιώθει κανείς ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία, η θλίψη και η οργή για την αδικία που υπέστη ένα παιδί, και από την άλλη, η ανακούφιση που τελικά βρήκε το θάρρος το παιδί να μιλήσει. Η αργοπορημένη εξομολόγηση της μικρής αναδεικνύει αν μου επιτρέπεται να  φανταστώ, το πόσο δύσκολο είναι για ένα παιδί να σπάσει τη σιωπή του για όσα πέρασε.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η εικόνα της Κυριακής Μανουσάκη στο βίντεο. Επιλέγοντας ένα απλό ντύσιμο, που δεν παραπέμπει στη λάμψη μιας γνωστής ηθοποιού αλλά στη μορφή μιας μητέρας που αγωνιά για το παιδί της, στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Η μητρότητα προηγείται της δημόσιας εικόνας. Αυτή η στάση δείχνει μια γυναίκα που δεν προσπαθεί να προσελκύσει προσοχή για τη δική της προβολή, αλλά για το πρόβλημα που βιώνει το παιδί της και, κατ’ επέκταση, τόσα άλλα παιδιά που υφίστανται εκφοβισμό.

Σε αποκλειστικές δηλώσεις στο https://lifehackerbynicole.com/  η κ.Μανουσάκη μας ανέφερε: «Βρήκα την κόρη μου να δακρύζει και με πολύ δυσκολία την έπεισα να μου μιλήσει. Το παιδί ήταν τρομοκρατημένο, καθώς δεχόταν απειλές για να μη μου πει ότι την βρίζουν, την απειλούν ότι θα την χτυπήσουν και ότι την απομονώνουν στο καινούριο της σχολείο, λέγοντάς της “Εμείς έχουμε υποστηρικτές, εσύ δεν έχεις κανέναν”. Αυτό που με τρομάζει είναι μετά την ανάρτηση του βίντεο πολλοί γονείς και παιδιά μου έστειλαν προσωπικά τα βιώματα τους που φοβούνται να αναφέρουν! Γιατί δεν μιλάει κανείς;, θέτοντας ένα εύλογο ερώτημα.

Τα παιδιά που κάνουν bullying δεν γεννιούνται βίαια ή σκληρά·Γίνονται έτσι. Πίσω από την επιθετική τους συμπεριφορά, συχνά κρύβεται φόβος, ανασφάλεια, έλλειψη αγάπης ή ακόμα και βία που έχουν δεχτεί τα ίδια. Ίσως στο σπίτι τους να έχουν μάθει πως η δύναμη σημαίνει κυριαρχία, πως το να πληγώνεις τους άλλους είναι ο μόνος τρόπος να νιώσεις ανώτερος.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να τους δικαιολογούμε…

Της Νικολέτας Χρήστου – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ