Θυμάμαι όταν ήμασταν παιδιά και φανταζόμασταν τον εαυτό μας να μεγαλώνει. Σκεφτόμασταν ότι, μεγαλώνοντας, θα ήμασταν άφθαρτοι, ατρόμητοι και γελαστοί για πάντα. «Θέλουμε να μεγαλώσουμε, να γίνουμε ανεξάρτητοι, ακαταμάχητοι». Κι όμως, τώρα που μεγαλώσαμε, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Φοβόμαστε το άγνωστο, το δύσκολο, ακόμα και τα απλά. Φοβόμαστε να γελάσουμε μήπως παρεξηγηθούμε, φοβόμαστε να μιλήσουμε γιατί κάθε λέξη έχει το δικό της ρίσκο.

Αυτή η αλλαγή στην αντίληψη, από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας στην πιο σοβαρή πραγματικότητα των ενηλίκων, επηρεάζει και τον τρόπο που βιώνουμε τις γιορτές. Πριν, τα Χριστούγεννα ήταν μια περίοδος γεμάτη με μαγεία και προσμονή. Θυμάμαι πώς οι γιορτές είχαν μια ξεχωριστή αίσθηση, μια ατμόσφαιρα γεμάτη από ελπίδα και χαρά. Σήμερα όμως, αυτά τα Χριστούγεννα μοιάζουν περισσότερο με μια υποχρέωση, κάτι που πρέπει να κάνουμε απλά για να το κάνουμε.

Οι οικογενειακές και φιλικές συγκεντρώσεις συχνά γεμίζουν με ψεύτικα χαμόγελα, και το μόνο που περιμένουμε είναι να περάσουν για να ηρεμήσουμε. Πόσο έχει αλλάξει η αίσθηση της γιορτής όταν, αντί για χαρά, νιώθουμε ξένοι μέσα σε αυτήν την ατμόσφαιρα; Οι οικογενειακές συναντήσεις καταλήγουν συχνά σε διαφωνίες και συγκρούσεις, εκτοξεύοντας λόγια πάνω από το εορταστικό τραπέζι. (Μην μου πείτε, θα το έχετε ζήσει έστω και μία φορά.)

Όταν σκέφτομαι τις γιορτές, συνειδητοποιώ ότι η αναζήτηση του «τέλειου» ή του εντυπωσιακού δώρου έχει γίνει κάτι σχεδόν μηχανικό, χωρίς ουσία. Πάντα προσπαθώ να φτιάξω τη «ριμάδα» λίστα των Χριστουγέννων, αλλά κάθε φορά καταλήγω να την πετάω. Συνειδητοποιώ ότι, όσο κι αν προσπαθώ να βρω το καλύτερο δώρο, δεν θυμάμαι τίποτα ιδιαίτερο από τα παιδικά μου χρόνια. Ούτε τα παιδιά μου έχουν ζητήσει ποτέ κάτι εκθαμβωτικό ή ακριβό. Έχουν μάθει από μικρή ηλικία ότι η ουσία των γιορτών δεν βρίσκεται στις ατέρμονες διαβουλεύσεις για το καλύτερο ή το πιο εντυπωσιακό δώρο. Αντίθετα, φέτος αποφασίζω να επικεντρωθώ σε ό,τι πραγματικά χρειάζονται και πιστεύω ότι αυτό θα τους δώσει μεγαλύτερη χαρά.

Αυτό που πραγματικά λείπει από τη ζωή μας πια είναι η ηρεμία. Η αίσθηση ότι μπορούμε να απολαύσουμε τις μικρές στιγμές: τις βόλτες, τον ύπνο, τη χαλάρωση. Όσο περνάει ο καιρός, εκτιμώ αυτή την απλότητα όλο και περισσότερο. Γι’ αυτό αρχίζω να απορρίπτω ευγενικά τις προσκλήσεις για δείπνα και συγκεντρώσεις με ανθρώπους που δεν έχω δει για 360 μέρες το χρόνο και που ίσως με επιβαρύνουν ψυχολογικά. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τη νέα τάση της μόδας ή να ανησυχούμε για το ποιος έχει τη μεγαλύτερη συλλογή από πιάτα για το χριστουγεννιάτικο δείπνο. Η ζωή είναι πολύ πιο απλή από αυτό.

Φέτος, αποφασίζουμε να απορρίψουμε το «τέλειο περιτύλιγμα» των γιορτών και να επιλέξουμε κάτι πιο ουσιαστικό: Aγάπη, ασφάλεια και ζεστασιά από εκείνους που είναι δίπλα μας στα εύκολα και τα δύσκολα. Γιατί, όσο περνάει ο χρόνος, καταλαβαίνουμε ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και όλα απαιτούν εκτίμηση.

Και δεν είναι μόνο οι δικές μου σκέψεις. Υπάρχουν και εκείνα τα Χριστουγεννιάτικα βιντεάκια που μας ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο, ανοίγοντας το ντουλάπι των αναμνήσεων. Οι μικρές στιγμές που τα Χριστούγεννα μας φέρνουν πίσω: γέλια, αγαπημένα τραγούδια, κάλαντα που τραγουδούσαν οι γείτονες, όλα αυτά μας θυμίζουν πως τα Χριστούγεννα δεν ήταν απλά γιορτές, αλλά μια ολόκληρη εμπειρία γεμάτη συναισθήματα. Απλά χρόνια.