Τόσο ήταν μόνο. 19 χρονών. Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Μια νύχτα στάθηκε μπροστά στους δήμιους. Ματωμένος. Σπασμένος. Αλλά ΟΡΘΟΣ. Τα μάτια του, δύο φλογέρες καρφωμένα στην αγχόνη. Δεν έκλαψε. Δεν παρακάλεσε. ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΕ.

«Σε γνωρίζω από την κόψη…» Η φωνή του έσπαγε, αλλά το πνεύμα του ΉΤΑΝ ΑΔΙΑΣΠΑΣΤΟ.

Το Έγκλημά του; Ήθελε να είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ. Ήθελε η Κύπρος να μην είναι ΣΚΛΑΒΩΜΕΝΗ. Ήθελε να μην ζει ΓΟΝΑΤΙΣΜΕΝΟΣ κάτω από τη σημαία εκείνων που ΕΦΕΡΑΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟ.

Γι’ αυτό τον ΣΚΟΤΩΣΑΝ.

Οι Δήμιοι της Ιστορίας Οι Βρετανοί οι «πολιτισμένοι», οι «δημοκράτες», οι «φύλακες του δικαίου», ΤΟΝ ΚΡΕΜΑΣΑΝ. Δεν έδωσαν ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Δεν σεβάστηκαν ΟΥΤΕ ΤΑ 19 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ. Ένα παιδί, ΕΝΑ ΑΓΟΡΙ, έστειλαν στο θάνατο.

Η Τελευταία του κραυγή Πριν ανέβει στο παγκάκι, γύρισε και τους κοίταξε.

Και τότε… 9 ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ. Οι μακελάρηδες της Ιστορίας, οι Βρετανοί, οι ποιητές τάχα της δημοκρατίας, οι βασιλιάδες που στέκονται γυμνοί μπροστά στην Ιστορία, δεν σεβάστηκαν ούτε τη νιότη του, ούτε το θάρρος του. Είχαν αποφασίσει. Ο Ευαγόρας θα πέθαινε.

• Στα 15 του χρόνια ανέβηκε σε έναν ιστό και τράβηξε κάτω τη σημαία των κατακτητών.
• Ανήμερα των 19ων γενεθλίων του, η θανατική του καταδίκη επικυρώθηκε.
• Στις 18 Νοεμβρίου 1956 συνελήφθη από τους Βρετανούς, καθώς μετέφερε οπλισμό και πυρομαχικά για την ΕΟΚΑ. Κατά τη διάρκεια της σύλληψής του ξυλοκοπήθηκε άγρια και παρέμεινε αμετανόητος.

Στάθηκε μπροστά στον Βρετανό δικαστή και είπε: «Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα, το έκαμα ως Έλλην Κύπριος, όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτα άλλο.»

Δεν ζήτησε χάρη. Δεν γονάτισε.

Τόσο χρειάστηκε η αυτοκρατορία για να ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ. Αλλά τόσο λίγο χρειάστηκε ο λαός για να ΤΗΝ ΓΚΡΕΜΙΣΕΙ.

Το ζήτημα της εκτέλεσης του Ευαγόρα Παλληκαρίδη αποτελεί μια από τις πιο μελανές σελίδες της βρετανικής αποικιοκρατίας και ένα αδιαμφισβήτητο έγκλημα απέναντι στον ελληνισμό της Κύπρου. Η βασίλισσα Ελισάβετ είχε το δικαίωμα να απονείμει χάρη, όπως έκανε σε άλλες περιπτώσεις, αλλά συνειδητά δεν το έπραξε. Η επιλογή της «μη επέμβασης» δεν είναι ουδέτερη στάση, είναι συνέργεια στην καταπίεση και τη βία που ασκούσε η Βρετανική Αυτοκρατορία στις αποικίες της.

Η εκτέλεση του Παλληκαρίδη ήταν μια πράξη εκδίκησης και τρομοκράτησης του κυπριακού λαού, την ώρα που το κίνημα της ΕΟΚΑ πολεμούσε για την αυτοδιάθεση και την ελευθερία. Οι Βρετανοί αντιμετώπισαν τους Κύπριους αγωνιστές ως τρομοκράτες, αγνοώντας το ιστορικό τους δικαίωμα να παλέψουν για την εθνική τους ανεξαρτησία. Ο Παλληκαρίδης, ένας 19χρονος νέος με βαθιά πίστη στην ελευθερία, οδηγήθηκε στην αγχόνη ως μάρτυρας ενός αγώνα που οι Βρετανοί δεν μπορούσαν να καταπνίξουν παρά μόνο με αίμα.

Η Βρετανία ουδέποτε ζήτησε συγγνώμη για τα εγκλήματα της στην Κύπρο, ούτε για την εκτέλεση του Παλληκαρίδη. Η ιστορική ευθύνη βαραίνει όχι μόνο την αποικιοκρατική κυβέρνηση αλλά και το ίδιο το Παλάτι, που φέρει ηθικό και πολιτικό μερίδιο στη διατήρηση της αποικιοκρατικής καταστολής. Η ιστορία έχει ήδη κρίνει: ο Παλληκαρίδης είναι σύμβολο θυσίας και ελευθερίας, ενώ η βασίλισσα Ελισάβετ θα μείνει στη μνήμη των λαών που υπέφεραν από την αυτοκρατορία της ως εκπρόσωπος ενός συστήματος αδικίας.

Ο Ευαγόρας ΖΕΙ Δεν πέθανε. ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ.

Στην καρδιά κάθε Κύπριου. Στην φωνή κάθε αγωνιστή. Στο τραγούδι κάθε ελεύθερου ανθρώπου που ΔΕΝ ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ.

ΓΙΑΤΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΗΤΑΝ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ. ΚΑΙ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ… ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ.

Κύρια φωτό:Μηχανή του Χρόνου