Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, μέσω της κίνησης «Άλμα», έφερε στο φως κάτι που από μόνο του έπρεπε να προκαλέσει σοβαρή συζήτηση: Στο ψηφοδέλτιο του ΕΛΑΜ περιλαμβάνεται άτομο με βαρύ ποινικό παρελθόν, καταδικασμένο για σοβαρά αδικήματα.

Το επιχείρημα του Μιχαηλίδη ήταν απλό και καθαρό  τζιαι λαλεί το πράμα με το όνομά του: Ηθικό ασυμβίβαστο.
Ένα κόμμα που αυτοπαρουσιάζεται ως «καθαρό», «αντισυστημικό» και «πολέμιος της διαφθοράς», δεν γίνεται την ίδια ώρα να ζητά την ψήφο του κόσμου προτείνοντας για νομοθέτες άτομα με τέτοιο ποινικό μητρώο. Εν τζιαι θέμα ιδεολογίας εν θέμα στοιχειώδους πολιτικής ηθικής.

Τα ψηφοδέλτια εν ο καθρέφτης κάθε κόμματος. Δείχνουν ίντα που κουβαλάς, ίντα που θεωρείς αποδεκτό και ίντα που λαλείς στον πολίτη ότι «έτσι είμαστε».

Η αντεπίθεση του ΕΛΑΜ: Όταν η κουβέντα φεύγει αλλού

Το ΕΛΑΜ δεν διέψευσε την ουσία. Αντίθετα, επέλεξε την κλασική τακτική: Άμα εν μπορείς να απαντήσεις στο θέμα, πιάσε τον αγγελιοφόρο. Έτσι, η συζήτηση μετατοπίστηκε από το ποιον βάζεις υποψήφιο στο ποιος είναι ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης.

Τα βασικά σημεία της αντεπίθεσης τους:

• Η παύση από το Ανώτατο Δικαστήριο (8–0), την οποία βαφτίζουν αυθαίρετα ως «καταδίκη», λες τζιαι μιλούμε για ποινικό δικαστήριο.

• Αμφισβήτηση του “αδιάφθορου”, με υπαινιγμούς για ρουσφέτια και «σύστημα», χωρίς όμως να παρουσιάζεται οτιδήποτε ουσιαστικό.

• Το αφήγημα της “δεύτερης ευκαιρίας”, κατηγορώντας τον Μιχαηλίδη για «κοινωνικό ρατσισμό», επειδή – λένε – ζητά δεύτερη ευκαιρία για τον εαυτό του αλλά όχι για έναν απλό πολίτη.

…που γίνεται το μπέρδεμα

Το να ταυτίζεις μια διοικητική/θεσμική παύση ενός αξιωματούχου λόγω σύγκρουσης με άλλους θεσμούς, με ένα βαρύ ποινικό παρελθόν, εν επικοινωνιακή ακροβασία. Τζιαι λλίο κουτοπονηριά, αν θέλουμε να τα λαλούμε όλα.

Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης δεν παύθηκε γιατί έκλεψε, ούτε γιατί παραβίασε τον ποινικό κώδικα. Παύθηκε επειδή ήταν συγκρουσιακός, «ενοχλητικός» και γιατί  καλώς ή κακώς  έσπρωχνε τα όρια των θεσμών. Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τον τρόπο του, αλλά το να τον λαλείς «καταδικασμένο» εν απλά παραπλάνηση.

Αντίθετα, η απαίτηση οι νομοθέτες να είναι πέραν πάσης υποψίας δεν είναι υπερβολή. Είναι προϋπόθεση.
Η δεύτερη ευκαιρία στην κοινωνία εν ιερή, ναι.
Η δεύτερη ευκαιρία να νομοθετείς για τις ζωές των άλλων, όμως, δεν είναι δικαίωμα. Είναι προνόμιο. Τζιαι το προνόμιο κερδίζεται με ακεραιότητα.

Το να βαφτίζεις αυτή την απαίτηση «ρατσισμό» εν τουλάχιστον άστοχο. Για να μεν πούμε κάτι άλλο.

Το ΕΛΑΜ προσπαθεί να «κοντύνει» τον Μιχαηλίδη για να μεν φαίνονται οι δικές του επιλογές. Να ρίξει τη μάππα στην κερκίδα, μπας τζιαι ξεχαστεί το αρχικό θέμα. Μόνο που ο κόσμος καταλαβαίνει. Ξέρει τη διαφορά ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο που έχασε τη θέση του επειδή τα έβαλε με όλους, και σε κάποιον που κουβαλά ανοιχτούς λογαριασμούς με τον ποινικό νόμο.

Τζιαι στο τέλος της ημέρας, η κουβέντα εν απλή:
Ποιον θέλουμε να μας νομοθετεί;
Όι ποιος ελάσπωσεν ποιον παραπάνω.