Δεν θυμάμαι αν το διάβασα κάπου ή αν ήταν ο ψίθυρος μιας ολόκληρης γενιάς που κουράστηκε να ελπίζει. Όμως, καθώς το 2025 ετοιμάζεται να σβήσει μέσα στο  λίγο κρύο του Δεκέμβρη, η αλήθεια του με πνίγει: Δεν φταίει ο χρόνος. Οι χρονιές δεν είναι παρά δοχεία που εμείς γεμίζουμε. Κι εμείς, σε  αυτή τη μικρή και μοιρασμένη, θαλασσοφίλητη πατρίδα, το γεμίσαμε φέτος με πολύ φόβο, πολλή σιωπή και ακόμα περισσότερη μοναξιά.

Τρωγόμαστε μεταξύ μας το φως της μέρας, εκθέτουμε ο ένας τον άλλον πίσω από το γυαλί μιας οθόνης, μα όταν η γη τρέμει κάτω από τα πόδια μας, μια αρχέγονη, αόρατη δύναμη μάς ενώνει. Σαν να θυμόμαστε ξαφνικά πως είμαστε φτιαγμένοι από το ίδιο αλάτι, το ίδιο χώμα και το ίδιο παλιό παράπονο που δεν δικαιώθηκε ποτέ.

Πώς να ημερέψεις τη σκέψη σου όταν η καθημερινότητα είναι μια άγρια θηλιά που στενεύει; Όταν η μόνη σου απόδραση είναι το ζεστό νερό ενός ντους που πασχίζει να ξεπλύνει την κούραση και η παρηγοριά μιας ανόητης εκπομπής στην τηλεόραση, ίσα για να μην ακούς τον χτύπο της δικής σου καρδιάς; Πότε γίναμε τόσο μικροί μπροστά στις ίδιες μας τις ζωές; Κι όμως, μέσα από κλειδαρότρυπες, απαγορεύσεις και πανδημίες που έμοιαζαν με κακόγουστες παρωδίες, καταφέραμε να ξεγλιστρήσουμε. Κάποιοι μετρώντας κέρδη πάνω στο τραπέζι και οι περισσότεροι μετρώντας πληγές κάτω απ’ αυτό.

Ξυπνήσαμε σε έναν κόσμο όπου η βία έγινε ο μόνιμος θόρυβος στο βάθος, μια καθημερινή είδηση που δεν μας ταράζει πια. Κι εμείς εδώ, στην άκρη του χάρτη, ένα πείραμα που ακόμα αντέχει στις δοκιμές. Με την ακρίβεια να μας κλέβει τα όνειρα πριν καν τα δούμε και μια αίσθηση ότι κάτι βαθύ σαπίζει στις ρίζες μας, μα κανείς δεν έχει το κουράγιο να σηκώσει το τσεκούρι και να καθαρίσει το κακό.

Το 2025 στην Κύπρο δεν ήταν απλώς αριθμοί. Ήταν ένας καθρέφτης που ράγισε πάνω στα πρόσωπά μας. Η άσφαλτος φέτος μύρισε θάνατο και χαμένα όνειρα. Ονόματα που κάποτε ψιθυρίζονταν με αγάπη, έγιναν ψυχρά ψηφία στις ειδήσεις των οκτώ. Μια στιγμή απερισκεψίας, μια γουλιά παραπάνω, και μετά η φυγή…Δικαστήρια γεμάτα “συγγνώμες” που ηχούν άδειες και ποινές που μοιάζουν με προσβολή μπροστά στο παγωμένο, άδειο κρεβάτι ενός παιδιού που δεν θα γυρίσει ποτέ.

Και ύστερα, η εκκωφαντική σιωπή των σκανδάλων. Η ατιμωρησία που πονάει περισσότερο από την ίδια την ανέχεια. Άνθρωποι που “τακτοποιούνται” στις σκιές και άλλοι που χάνονται στη γραφειοκρατία μιας αδικίας που δεν έχει τέλος. Ναρκωτικά, διακίνηση ψυχών, ειδήσεις που τρέχουν τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνεις να δακρύσεις για τον έναν, γιατί η επόμενη τραγωδία έρχεται ήδη να τον σκεπάσει με λήθη.

Σήμερα είναι 22 Δεκεμβρίου. Τα γιορτινά φώτα στους δρόμους είναι αναμμένα, μα οι καρδιές παραμένουν σφιγμένες. Ο χρόνος δεν πρόκειται να γυρίσει μαγικά μια σελίδα για να σβήσει το παρελθόν. Κουβαλάμε όσα χάθηκαν, όσα κρύφτηκαν κάτω από το χαλί και όσα μας πλήγωσαν βαθιά. Σε λίγες μέρες, θα υπάρχουν καρέκλες άδειες στα τραπέζια μας που κανένα “Ευτυχισμένο το 2026” δεν μπορεί να γεμίσει.

Το μόνο που μας μένει φέτος δεν είναι μια ευχή, αλλά μια ιερή υπόσχεση: Να μην συνηθίσουμε το κτήνος. Να μην αφήσουμε την ασχήμια γύρω μας να μας κάνει όμοιούς της. Να κρατήσουμε ένα κερί αναμμένο μέσα μας, όχι για να μας δουν οι άλλοι, αλλά για να θυμόμαστε εμείς ποιοι είμαστε όταν το σκοτάδι πυκνώνει.

Γιατί αν κάτι αλλάξει πραγματικά σ’ αυτόν τον κόσμο, δεν θα είναι επειδή άλλαξε ο αριθμός στο ημερολόγιο. Θα είναι επειδή ένα βράδυ, κοιτάξαμε τον διπλανό μας στα μάτια, αναγνωρίσαμε τον πόνο του και είδαμε επιτέλους τον εαυτό μας.

Ν.Χ