Μια φίλη μου ανέβασε πρόσφατα μια φωτογραφία. Έγραψε: Cycle 8, «chemo 3,  Done» και δίπλα ένα emoji με μπράτσο, σύμβολο δύναμης. Μια απλή, μικρή λέξη  done  που όμως κρύβει μια τεράστια ιστορία.

Κι εκεί, κολλώ. Σκέφτομαι πόσες φορές στη ζωή μας λέμε «done». Πόσες φορές κλείνουμε κύκλους, τελειώνουμε καταστάσεις, βάζουμε μια τελεία σε πράγματα που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας. Κι όμως, πόσες από αυτές τις φορές το done είναι πραγματικό τέλος; Ή μήπως είναι απλώς μια ανάσα, μια στιγμή παύσης, μια προετοιμασία για το επόμενο βήμα;

Η λέξη done στις καθημερινές μας στιγμές μοιάζει με ένα απλό «τέλος». Ένα email που στέλνουμε, μια δουλειά που τελειώνουμε, μια συζήτηση που κλείνει. Αλλά όταν το done συνοδεύει λέξεις όπως «chemo», «μάχη», «επιβίωση», τότε παίρνει μια διαφορετική, βαθύτερη, ακόμα και ιερή σημασία. Εκεί δεν είναι απλά το τέλος μιας φάσης είναι η νίκη της ζωής πάνω στην απειλή, το σημάδι πως κάποιος άντεξε, πάλεψε και δεν το έβαλε κάτω.

Κι όταν η φίλη  γράφει «done»,δεν λέει απλώς «τελείωσα», λέει «ζω ακόμα».Και ίσως αυτό να είναι το μόνο done που αξίζει να μετράμε.

Και πόσες φορές, εμείς που χρησιμοποιούμε τη λέξη done σαν ένα πέρασμα, ξεχνάμε πως πίσω της κρύβονται ανθρώπινες ιστορίες γεμάτες φόβο, ελπίδα, πόνο και δύναμη; Ίσως να πρέπει να την ακούμε πιο προσεκτικά. Να αναρωτιόμαστε τι σημαίνει αλήθεια αυτό το done για τον καθένα.

Το done δεν είναι μόνο μια λέξη. Είναι η τελεία που βάζουμε στο τέλος ενός κεφαλαίου, αλλά και το σημείο εκκίνησης για το επόμενο. Είναι μια υπόσχεση, μια απόφαση, μια παρακαταθήκη.

Αυτή η μικρή λέξη μας θυμίζει πως κάθε τέλος κουβαλάει μέσα του μια νέα αρχή. Και πως η δύναμη δεν είναι να μην πέσεις, αλλά να πεις «done» και να σηκωθείς ξανά.

Της Νικολέτας Χρήστου