Στην μικρή κοινωνία της Κύπρου, όπου όλοι γνωρίζονται και κανείς δεν γνωρίζει τίποτα ουσιαστικά, η φήμη είναι πιο θανατηφόρα από μαχαίρι. Δεν απαιτούνται ψεύδη  μόνο μια στρεβλή αφήγηση, μια επιλεγμένη αποσιώπηση, ένα υπαινικτικό βλέμμα από τρεις-τέσσερις “καλόβουλους” συμπολίτες. Έτσι, χωρίς δίκη και χωρίς απολογία, μια ζωή διασύρεται.

Η Μηχανή της Διαστρέβλωσης
Οι μικρές κοινότητες λειτουργούν σαν θέατρο σκιών: Ρόλοι μοιρασμένοι σιωπηρά, χωρίς σενάριο, χωρίς αλήθεια. Όλοι νομίζουν πως γνωρίζουν ο ένας τον άλλον, αλλά στην πραγματικότητα αναπαράγουν μόνο τις παραμορφωμένες εκδοχές που οι ίδιοι δημιούργησαν. Κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, ακόμα και η σιωπή, μπορεί να γίνει μαχαίρι  αν αποκοπεί από το πλαίσιο της.

Μόλις ξεκινήσει μια δηλητηριώδης ιστορία, ειδικά αν στηριχθεί από “σεβαστά πρόσωπα”, η αλήθεια παύει να έχει σημασία. Δεν χρειάζεσαι όπλο για να σκοτώσεις έναν άνθρωπο, αρκεί να του αφαιρέσεις την υπόληψή του και να αφήσεις τον θόρυβο να κάνει τη δουλειά.

Το Άρρωστο Τέλειο του Εγκλήματος

Το έγκλημα της συκοφαντίας δεν αφήνει αποδεικτικά στοιχεία. Είναι σιωπηλό, υπόγειο, σχεδόν «καλλιτεχνικό» στην καταστροφικότητά του. Το θύμα εγκλωβίζεται σ’ έναν φαύλο κύκλο υπονοούμενων και κοινωνικής πίεσης. Δεν υπάρχει χώρος απολογίας, γιατί η δίκη έχει ήδη γίνει  όχι σε αίθουσα δικαστηρίου, αλλά σε μηνύματα, τηλέφωνήματα, κομμωτήρια, περίπτερα και καφετέριες.

Ακόμα και οι πιο κοντινοί του οικογένεια, φίλοι  μπορεί να σωπάσουν. Όχι από αδιαφορία, αλλά από φόβο μην γίνουν οι επόμενοι.

Η Κύπρος της Υποκρισίας
Κι όμως, η ζωή προχωρά. Οι ίδιοι που διέσυραν, σε λίγα χρόνια θα λένε πως “δεν είχαν ιδέα” ή “ποτέ δεν το πίστεψαν στ’ αλήθεια”. Καθαρίζουν τα χέρια τους με ένα συγγνώμη που δεν λέγεται ποτέ. Και προχωρούν στο επόμενο πρόσωπο.

Γιατί σε μια κοινωνία μικρή, όπου η αλήθεια δεν έχει φωνή, το λάθος δεν διορθώνεται. Απλώς ξεχνιέται, αλλά αφήνει σημάδια που δεν σβήνουν.